Η ΝΟΤΙΑ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ

Η ΝΟΤΙΑ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ

Ὁ Ταΰγετος ἀπὸ τὸ ἓν μέρος καὶ ὁ Πάρνων ἀπὸ τὸ ἄλλο περιβάλλουν τὴν πλατεῖαν κοιλάδα, εἰς τὴν ὁποίαν ρἑει ὁ Εὐρώτας ποταμός.

Ἡ κοιλὰς αὐτὴ διευθύνεται ἀπὸ τὰ ΒΔ πρὸς τὰ ΝΑ καὶ ἀποτελεῖ συνέχειαν  τῆς  λεκάνης  τῆς  Μεγαλοπόλεως.  Καὶ  αὐτῆς  τὸ  ἔδαφος ἔγινεν ἀπὸ προσχώσεις. Ἐπειδὴ δὲ εἶναι ἐστραμμένη πρὸς τοὺς νοτίους  ἀνέμους,  ἔχει  θαλάσσιον  κλῖμα  καὶ  εἶναι  κατάφυτος  ἀπὸ ἐλαιῶνας, μορεῶνας καὶ πορτοκαλεῶνας.

Κέντρον  τῆς  Λακωνίας  εἶναι  ἡ  Σπάρτη.  Ἡ  σημερινὴ  πόλις εἶναι κτισμένη εἰς τὴν θέσιν τῆς ἀρχαίας Σπάρτης καὶ ἔχει 6000 κατοίκους.  Ἔχει  λαμπρὰν  ρυμοτομίαν  καὶ  ὡραίους  κήπους.  Ἀλλὰ δυστυχῶς δὲν ἀπέκτησεν ἀκόμη σιδηροδρομικὴν συγκοινωνίαν καὶ μόνον μία αὐτοκινητικὴ γραμμὴ τὴν συνδέει μὲ τὴν Τρίπολιν καὶ μὲ τὸ δίκτυον τῶν σιδηροδρόμων τῆς Πελοποννήσου.

Ἐνῷ  δὲ  ἀπὸ  τὴν  ἀρχαίαν  Σπάρτην  ὀλίγα  μόνον  ἴχνη  ἔμειναν, ὄχι  μακρὰν  ἀπὸ  αὐτήν,  εἰς  τοὺς  πρόποδας  τοῦ  Ταυγέτου  σώζεται ὁλόκληρος νεκρὰ πόλις μὲ τὰ παλάτια τῶν ἀρχόντων της καὶ τὰς ὡραίας βυζαντινὰς ἐκκλησίας της. Εἶναι ὁ Μυστρᾶς, ἡ δοξασμένη πρωτεύουσα τοῦ Δεσποτάτου τοῦ Μορέως.

Εἰς  τὰ  ἄκρα  τῆς  εὐφόρου  πεδιάδος  ὑπάρχουν  ὡραιότατα  χωρία.

Τὰ προϊόντα των, προπάντων τὸ  ἔλαιον,  ἐξάγονται  ἀπὸ  τὸ Γύθειον    (7000    κάτ.),    τὸν κύριον λιμένα τῆς Λακωνίας.

Ἡ  περιοχὴ  τοῦ  Ταϋγέτου λέγεται    ἰδιαιτέρως    Μάνη. Ἄν  καὶ  εἶναι  πετρώδης,  ἔχει πολλὰ  μικρὰ  χωρία.  Ταῦτα εὑρίσκονται κατὰ τὸ πλεῖστον ὑψηλά, δηλαδὴ ἐπάνω εἰς βαθμίδας τοῦ ὄρους. Ἐκεῖ εὐδοκιμεῖ ἡ  ἐλαία.  Τὸ  ἔλαιον  μάλιστα τῆς  Μάνης  εἶναι  ἐξαιρετικῆς ποιότητος.

Ἐπειδὴ  δὲ  τὰ  βουνὰ  τῆς Μάνης  εἶναι  ἀπόκρημνα,  οἱ Τοῦρκοι  ποτὲ  δὲν  ἐπάτησαν τὴν  Μάνην  καὶ  οἱ  Μανιᾶται ἔζησαν        ἐλεύθεροι        καὶ κατὰ     τοὺς     χρόνους     τῆς

Τουρκοκρατίας.  Ἀλλ’  ἐπειδὴ τὸ ἔδαφος εἶναι ἄγονον, πολλοὶ ἀπὸ τοὺς κατοίκους ἀναγκάζονται νὰ ξενιτεύωνται, διὰ νὰ εὕρουν ἐργασίαν. Μεγαλυτέρα κωμόπολις εἶναι ἐδῶ ἡ Ἀρεόπολις.