Σαντορίνη: Ο μύθος (και οι αλήθειες) της Ατλαντίδας
Η αιώνια κατάρα των όμορφων –και ιδιαίτερα των πιο όμορφων από την πλειοψηφία των υπολοίπων– τόπων αυτού του πλανήτη είναι ότι αργά ή γρήγορα πέφτουν θύματα εκμετάλλευσης. Εμπορικής, τουριστικής, «αναπτυξιακής». Χάνουν σταδιακά λίγη από την αίγλη τους και πολλή από την αυθεντικότητά τους, μέχρι να καταντήσουν οι ατραξιόν κακέκτυπο του πραγματικού εαυτού τους –κάπως σαν τον Πύργο του Άιφελ πλάι στις Πυραμίδες στο Λας Βέγκας– και να κρύψουν την ομορφιά τους κάτω από τόνους τουριστικών μπροσούρων και μενού εστιατορίων με φωτογραφίες των πιάτων. Στον κανόνα αυτόν, η Σαντορίνη αποτελεί εξαίρεση. Όχι γιατί δεν την έχουν (έχουμε;) εκμεταλλευτεί στο έπακρο. Αλλά γιατί, όσο και αν θες να της τα προσάψεις όλα αυτά, ποτέ δε θα σε αφήσει. Όσο εναλλακτικός, ορκισμένος οπαδός της άγονης γραμμής και αν δηλώνεις, όσο κι αν διακατέχεσαι από την παρόρμηση να τη λυπηθείς για τη μοίρα της αυτή, ή να τη μισήσεις που αφέθηκε να ποδοπατηθεί από ο...