ΚΛΙΜΑ

Δ´. ΚΛΙΜΑ

Ὅλοι οἱ τόποι τῆς Ἑλλάδος δὲν ἔχουν τὸ ἴδιον κλῖμα. Π.χ. εἰς τὴν βόρειον Ἑλλάδα καὶ εἰς τὰ ὀρεινὰ μέρη ὅλης τῆς Ἑλλάδος ἡ θερμοκρασία κατὰ τὸν χειμῶνα κατέρχεται συχνὰ ὑπὸ τὸ μηδέν· ἀντιθέτως εἰς τὴν νότιον Ἑλλάδα καὶ εἰς τὰ παράλια μέρη ἡ χιὼν εἶναι σπάνιον φαινόμενον.

Ἐπίσης  τὸ  θέρος  εἰς  τὰς  πεδιάδας  εἶναι  πολὺ  θερμόν·  ἡ  θερμοκρασία κατὰ τὰς μεσημβρινὰς ὥρας φθάνει ἐκεῖ συνήθως ἕως 32-36 βαθμούς. Ἀντιθέτως εἰς τὰς νήσους καὶ εἰς τὰ παράλια ἡ ζέστη μετριάζεται ἀπὸ τὴν δροσερὰν αὔραν τῆς θαλάσσης.

Καὶ τὸ ὕδωρ τῆς βροχῆς, τὸ ὁποῖον πίπτει κατ’ ἔτος εἰς τὰ διάφορα μέρη τῆς Ἑλλάδος, δὲν εἶναι τὸ ἴδιον. Αἱ διαφοραὶ αὐταὶ φαίνονται εἰς τὸν κατωτέρω πίνακα, ὅπου σημειώνονται ἡ θερμοκρασία, οἱ ἄνεμοι καὶ αἱ βροχαὶ διαφόρων τόπων τῆς Ἑλλάδος.

Αἱ πόλεις εἰς τόν ἀνωτέρω πίνακα ἔχουν καταταχθῆ κατὰ ζώνας, δηλ. χωριστὰ αἱ πόλεις τῆς ἀνατολικῆς καὶ χωριστὰ αἱ πόλεις τῆς κεντρικῆς καὶ τῆς δυτικῆς Ἑλλάδος. Ποία ἀπὸ τὰς ζώνας αὐτὰς ἔχει τὸν μαλακώτερον χειμῶνα καὶ ποία τὸν ψυχρότερον; Ποία περιοχὴ δέχεται τὰς περισσοτέρας βροχὰς καὶ ποία τὰς ὀλιγωτέρας;Ἀπὸ τὰς παρατηρήσεις αὐτὰς συμπεραίνομεν, ὅτι ἡ ἐπίδρασις τῆς θαλάσσης εἰς τὴν δυτικὴν Ἑλλάδα εἶναι μεγαλυτέρα παρὰ εἰς τὴν ἀνατολικὴν. Δηλαδὴ εἰς τὴν δυτικὴν Ἑλλάδα τὸ θέρος εἶναι δροσερώτερον καὶ ὁ χειμὼν μαλακώτερος ἀπὸ τὴν ἀνατολικὴν Ἑλλάδα.

Καὶ τὸ ὕδωρ τῆς βροχῆς, τὸ ὁποῖον πίπτει καθ’ ὅλον τὸ ἔτος εἰς τὸ ἀνατολικὸν μέρος τῆς Ἑλλάδος, εἶναι μόλις τὸ ἥμισυ ἀπὸ τὸ ὕδωρ, τὸ ὁποῖον πίπτει εἰς τὸ δυτικὸν μέρος.

Θερμὰ θέρη καὶ χειμῶνας ψυχροὺς (κλῖμα ἠπειρωτικὸν) ἔχει τὸ ἐσωτερικὸν  τῆς  χώρας,  προπάντων  αἱ  πεδιάδες,  ποὺ  εἶναι  μακρὰν ἀπὸ τὴν ἐπίδρασιν τῆς θαλάσσης.

Μεγάλην  ἐπίδρασιν  εἰς  τὸ  κλῖμα  τῆς  Ἑλλάδος  ἔχουν  καὶ  οἱ ἄνεμοι, οἱ ὁποῖοι ἐπικρατοῦν κατὰ τὰς διαφόρους ἐποχάς. Κατὰ τὸ θέρος ἐπικρατοῦν οἱ ξηροὶ βορειοανατολικοὶ ἄνεμοι, οἱ ὁποῖοι φυσοῦν κανονικὰ καὶ λέγονται ἐτησίαι (μελτέμια).

Κατὰ τὸ φθινόπωρον εἶναι συχνότεροι οἱ νότιοι ἄνεμοι, οἱ ὁποῖοι ἔρχονται  ἀπὸ  τὴν  θάλασσαν  καὶ  φέρουν  βροχάς.  Τέλος  κατὰ  τὸν χειμῶνα ἐπικρατοῦν πάλιν οἱ βόρειοι ἄνεμοι, οἱ ὁποῖοι εἶναι ψυχροί· φυσοῦν ὅμως τότε καὶ οἱ νότιοι ἢ νοτιοδυτικοὶ ὑγροὶ ἄνεμοι.

Αἱ βροχαὶ λοιπὸν εἰς τὴν Ἑλλάδα πίπτουν κυρίως τὸ φθινόπωρον καὶ τὸν χειμῶνα· ἐπειδὴ δὲ οἱ νότιοι ἢ νοτιοδυτικοὶ ἄνεμοι συναντοῦν πρῶτον  τὴν  δυτικὴν  Ἑλλάδα,  δι’  αὐτὸ  βρέχει  ἐκεῖ  περισσότερον παρὰ  εἰς  τὴν  ἀνατολικὴν.  Διὰ  τὸν  λόγον  αὐτὸν  ἡ  δυτικὴ  Ἑλλὰς ἔχει περισσοτέρους ποταμοὺς καὶ περισσοτέραν βλάστησιν ἀπὸ τὴν ἀνατολικήν.

Τὸ ποσὸν τῆς βροχῆς, τὸ ὁποῖον πίπτει εἰς τὴν Ἑλλάδα κατ’ ἔτος, δὲν εἶναι ὀλίγον· ἀλλ’ ἐπειδὴ αἱ βροχαὶ συνήθως εἶναι ραγδαίαι καὶ δὲν διαρκοῦν πολύ, ἡ βροχὴ δὲν εἰσδύει εἰς τὸ ἔδαφος, ἀλλὰ σχηματίζει χειμάρρους, οἱ ὁποῖοι ρἑουν ὁρμητικῶς καὶ ἐπιφέρουν μεγάλας ζημίας.