Πολύ λίγοι για Έλληνες
Γράφει ο Γιάννης Λαζάρου Αυτό που θα μείνει στο τέλος είναι η πίκρα γιατί δεν είπαμε: “Σκάστε, ρε”. Θα μείνει μισοτελειωμένη η πρόταση που χρόνια το κεφάλι μας φτιάχνει και χωράει όλα αυτά που καταπίναμε και καταπίνουμε λεπτό το λεπτό, μέρα με την μέρα: “ Τι λες ρε, μαλ.....!”. Θα αποχωρήσουμε από το σανίδι της θεατρικής παράστασης “Η Ελλάδα που φεύγει” και δεν θα έχουμε δώσει το απόλυτο του ρόλου μας κλείνοντας το έργο με μία γροθιά στα μούτρα αυτών που φτύνουν σε τάφους, που απειλούν τις ζωές μας, που νομίζουν ότι το ύψος της θέσης τους είναι ψηλότερο από το βάθος της υπομονής μας. Δώσαμε τόπο στην οργή σε εποχές που οι λέξεις που έβγαιναν από το στόμα των πολιτικάντηδων είναι ίδιες με αυτές που ξεστομίζουν τώρα. “Ένα κωλόπανο” κατά τον Πάγκαλο που δεν το πήρε ο αέρας η ελληνική σημαία την νύχτα των Ιμίων κι εμείς απλά σιωπήσαμε. Ένα “ευχαριστούμε την Αμερική” του Σημίτη και εμείς απλά φάγαμε δύο μπουκιές απανωτές για να πνίξουμε το “άει σιχτίρ” που έβγ...
