ΘΕΣΣΑΛΙΑ ΟΡΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΟΧΑΙ

ΑΙ ΟΡΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΟΧΑΙ

Εἰς  τὸ  ΒΑ  ἄκρον  τῆς  Θεσσαλίας  ὑψώνεται  ὁ  Ὄλυμπος,  τὸ ὑψηλότατον  ὄρος  τῆς  Ἑλλάδος  (ὕψος  2918  μ.).  Εἰς  τὰς  κορυφάς του τὰ χιόνια δὲν λιώνουν ποτέ˙ ἐπειδὴ δὲ συνήθως τὰ σύννεφα τὰς σκεπάζουν, ὡς νὰ τὰς κρύπτουν εἰς τὸν οὐρανόν, οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες ἐπίστευον, ὅτι εἰς τὴν ὑψηλοτέραν κορυφήν του ἦτο ἡ κατοικία τῶν θεῶν. Δάση ἐλάτης καί ὀξύας σκεπάζουν τὰς ράχεις καὶ τὰς πλαγιὰς τοῦ ὄρους, ἐνῷ εἰς τὰς γυμνὰς κορυφάς του ἔχουν τὰς φωλεάς των οἱ ἀετοί. Ἐδῶ εἶχαν καὶ τὰ λημέρια των οἱ περίφημοι κλέφτες τοῦ Ὀλύμπου κατὰ τοὺς χρόνους τῆς δουλείας.

Εἰς τὰ ἄκρα τῆς Θεσσαλικῆς πεδιάδος καὶ εἰς τὰ γύρω βουνὰ οἱ κάτοικοι  ἀσχολοῦνται  εἰς  τὴν  κτηνοτροφίαν.  Πρὸ  πάντων  εἰς  τὴν Πίνδον  ὑπάρχουν  ἀνάμεσα  εἰς  τὰ  δάση  πλούσιαι  βοσκαί,  εἰς  τὰς ὁποίας νομάδες ποιμένες βόσκουν τὰ ποιμνιά των. Τυριά, βούτυρον, μαλλιά καὶ δέρματα παράγει ἡ Θεσσαλικὴ κτηνοτροφία πολλά.

Εἰς  τὸ  ΒΔ  ἄκρον  τῆς  Θεσσαλίας,  πλησίον  τῆς  Καλαμπάκας, ὑπάρχουν  ὑψηλοὶ  καὶ  ἀπότομοι  βράχοι  μὲ  παράδοξα  σχήματα.

Λέγονται Μετέωρα. Ἐπάνω εἰς αὐτὰ ὑπῆρχον ἄλλοτε 21 βυζαντινὰ μοναστήρια. Σήμερον διατηροῦνται μόνον 4 καὶ πολλοὶ ἐπισκέπτονται τὴν μονὴν τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος, ποὺ εἶναι ἐπάνω εἰς τὸν  ὑψηλότερον  βράχον.  Ἡ  ἀνάβασις  εἰς  αὐτόν  ἐγίνετο  ἄλλοτε  μὲ ἀνεμόσκαλαν ἢ μὲ δίκτυον, τὸ ὁποῖον ἀνέσυρον οἱ μοναχοὶ μὲ τὴν ἀνέμην. Σήμερον ἀνεβαίνουν μὲ κλίμακας, αἱ ὁποῖαι ἔχουν σκαλισθῇ εἰς τὸν βράχον.

Εἰς τὴν κτηνοτροφίαν ἀσχολοῦνται καὶ οἱ κάτοικοι τῆς Ἀγυιᾶς, ἡ ὁποία εὑρίσκεται εἰς τὰ νότια τοῦ Κισσάβου. Τὰ Ἀμπελάκια, ποὺ εἶναι  εἰς  τὴν  βορείαν  πλευρὰν  τοῦ  βουνοῦ,  ὠνομάσθησαν  ἔτσι  ἀπὸ τὰ πολλὰ των ἀμπέλια. Τὴν φήμην των ὅμως τὰ Ἀμπελάκια τὴν ἀπέκτησαν  κατὰ  τοὺς  χρόνους  τῆς  Τουρκοκρατίας  μὲ  τὴν  κατεργασίαν  τῶν  νημάτων,  τὰ  ὁποῖα  ἐπώλουν  εἰς  ξένους  τόπους.  Διότι εἶχον τέλειον συνεταιρισμόν, ὁ ὁποῖος ἐφρόντιζε διὰ τὴν προμήθειαν ὑλικῶν καὶ διὰ τὴν πώλησιν τῶν προϊόντων. Καὶ τὰ ὡραῖα σπίτια τῶν Ἀμπελακίων χρονολογοῦνται ἀπὸ τὴν ἐποχὴν αὐτήν.

Ἡ χερσόνησος Μαγνησία ἔχει γλυκὺ θαλάσσιον κλῖμα. Δι’ αὐτὸ τὸ  Πήλιον  εἰς  μὲν  τὰ  χαμηλότερα  μέρη  του  εἶναι  κατάφυτον  ἀπὸ ἐλαίας, εἰς δὲ τὰ ὑψηλότερα ἀπὸ κήπους μὲ μηλέας, κερασέας καὶ ἄλλα  ὀπωροφόρα  δένδρα.  Τὰ  πλάγια  τοῦ  θαυμασίου  αὐτοῦ  βουνοῦ καλλιεργοῦνται. Δι’ αὐτὸ ὑπάρχουν ἐπάνω εἰς τὸ βουνὸν 24 μεγάλα καὶ ὡραιότατα χωρία (Μακρυνίτσα, Πορταριά, Μηλέαι, Ζαγορά, Τσαγκαράδα, Λεχώνια, Κισσὸς κ.τ.λ.).

Δ´. ΕΜΠΟΡΙΚΑ ΚΕΝΤΡΑ

Κέντρα,  ὅπου  συγκεντρώνονται  τὰ  Θεσσαλικὰ  προϊόντα,  εἶναι ἡ  Λάρισα  (25000  κάτ.),  τὰ  Τρίκκαλα  (20000),  ἡ  Καρδίτσα (15000), ὁ Βόλος (42000), ὁ Ἁλμυρὸς (6000), ὁ Τύρναβος (7000), ἡ Ἐλασσὼν καὶ ἡ Καλαμπάκα (3000).

Ἡ Λάρισα εὑρίσκεται εἰς θέσιν κεντρικὴν καὶ ἦτο ἀνέκαθεν ἡ πρωτεύουσα τῆς Θεσσαλίας. Ἀλλ’ ὁ Βόλος, ἂν καὶ εἶναι νέα πόλις, ἀπέκτησε  μεγαλυτέραν  ἐμπορικὴν  κίνησιν·  διότι  ἔχει  ὡραῖον  λιμένα  καὶ  συνδέεται  σιδηροδρομικῶς  μὲ  τὰς  σπουδαιοτέρας  πόλεις τῆς Θεσσαλίας, καθὼς καὶ μὲ τὰ χωρία τοῦ Πηλίου Λεχώνια καὶ Μηλέας.  Εἶναι  πόλις  ὡραία  καὶ  ἔχει  σπουδαίαν  βιομηχανίαν.  Τὰ ἐργοστάσιά  του  κατασκευάζουν  ὑφάσματα,  τσιμέντα,  γεωργικὰ ἐργαλεῖα, σιγάρα κ.τ.λ. Πρὸς Δυσμὰς τοῦ Βόλου εἶναι ἡ κωμόπολις Βελεστῖνον, ἡ ὁποία μὲ τὸ ἀρχαῖον της ὄνομα λέγεται Φερραί. Εἶναι πατρὶς τοῦ ἐθνομάρτυρος Ρήγα τοῦ Φερραίου.Ὀλίγον  ἔξω  ἀπὸ  τὸν  Τύρναβον  διήρχετο  ἄλλοτε  ἡ  γραμμὴ τῶν  συνόρων  μας.  Ἀλλ’  ὁ  ἑλληνικὸς  στρατὸς  τὸ  1912  διέσπασε τὴν  γραμμὴν  αὐτὴν  καὶ  ἐνίκησε  τοὺς  Τούρκους  εἰς  τὰ  στενὰ  τοῦ Σαρανταπόρου. Αὐτὴ ἦτο ἡ πρώτη νίκη τοῦ στρατοῦ μας, μὲ τὴν ὁποίαν ἠλευθερώθη ἡ δυτικὴ Μακεδονία (9 Ὀκτωβρίου 1912).

Ε´. ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗ ΔΙΑΙΡΕΣΙΣ

Ἡ  Θεσσαλία  διαιρεῖται  εἰς  δύο  νομούς:  1)  τὸν  νομὸν  Λαρίσης μὲ  πρωτεύουσαν  τὴν  Λάρισαν·  καὶ  2)  τὸν  νομὸν  Τρικκάλων  μὲ πρωτεύουσαν τὰ Τρίκκαλα.