Τὰ ὑψηλὰ καὶ λοφώδη μέρη τοῦ λεκανοπεδίου

Τὰ ὑψηλὰ καὶ λοφώδη μέρη τοῦ λεκανοπεδίου.

―

Εἰς τὰ ἄκρα τοῦ βαθυπέδου τὸ ἔδαφος ὀλίγον κατ’ ὀλίγον ἀνέρχεται, ὥστε εἰς τοὺς πρόποδας τῆς Πάρνηθος καὶ τοῦ Πεντελικοῦ φθάνει τὰ 300 μέτρα ἐπάνω ἀπὸ τὴν ἐπιφάνειαν τῆς θαλάσσης. Καὶ πρὸς μὲν τὴν Πάρνηθα ἀπλώνεται ὑψηλῆ πεδιάς, τὸ ὑψίπεδον τῶν Ἀχαρνῶν, πρὸς δὲ τὸ Πεντελικὸν ὁ τόπος ἔχει πολλοὺς λόφους. Οἱ λόφοι αὐτοὶ σκεπάζονται ἀλλοῦ μὲ ὡραῖα πεῦκα καὶ ἀλλοῦ μὲ ἀγροὺς καὶ κήπους ὀπωροφόρων δὲνδρων.

Διὰ νὰ ἐννοήσωμεν τὴν σύστασιν τοῦ ἐδάφους εἰς τὰ λοφώδη καὶ ὀρεινὰ μέρη, εἶναι ἀνάγκη νὰ ἐπισκεφθῶμεν ἓν λατομεῖον.

Τὸ  ἀπότομον  τοίχωμα  τοῦ  λατομείου  μᾶς  δεικνύει  μίαν  τομὴν εἰς  τὴν  κλιτὺν  τοῦ  λόφου.  Ἐπάνω  ὑπάρχει  λεπτὸν  στρῶμα  ἀπὸ χῶμα, εἰς τὸ ὁποῖον εἶναι ἀνακατευμένα χαλίκια καὶ ἄμμος˙ εἶναι τὸ χαλαρὸν ἔδαφος, εἰς τὸ ὁποῖον βλαστάνουν τὰ φυτὰ (φυτικὸν ἔδαφος).

Ὑποκάτω  ὑπάρχει  στερεὸς  βράχος,  ἀπὸ  τὸν  ὁποῖον  οἱ  ἐργάται  μὲ σιδηρᾶ ἐργαλεῖα ἐξάγουν λίθους, μὲ τοὺς ὁποίους κτίζομεν τὰς οἰκίας μας.

Τὸ  μαλακὸν  χῶμα,  ὁ  σκληρὸς  βράχος,  ἡ  ἄμμος  μὲ  τὰ  χαλίκια λέγονται πετρώματα.

Οἱ λίθοι τῶν λατομείων εἰς τὰ Τουρκοβούνια εἶναι ἀσβεστόλιθοι.

Εἶναι ἓν πέτρωμα, ἀπὸ τὸ ὁποῖον ἀποτελοῦνται καὶ ἡ Πάρνης καὶ ὁ Αἰγάλεως, καθὼς καὶ τὰ περισσότερα βουνά τῆς Ἑλλάδος.

Τὸ  πέτρωμα  αὐτὸ  ἔχει  πολλοὺς  πόρους  καὶ  δὲν  συγκρατεῖ  τὸ ὕδωρ, ποὺ ἀπορροφᾷ τὸ ἔδαφος, ἀλλὰ τὸ ἀφήνει νὰ κατασταλάζῃ καὶ νὰ  διαρέῃ  εἰς  ὑπογείους  αὔλακας  καὶ  εἰς  καταβόθρας.  Δι’  αὐτὸ  τὰ ἐδάφη, τὰ ὁποῖα εὑρίσκονται ἐπάνω εἰς πετρώματα ἀσβεστολίθου, εἶναι ξηρά.

Ἐνῷ  ἡ  ἐποχὴ  τῆς  ξηρασίας  εἰς  τὴν  Ἀττικὴν  διαρκεῖ  συνήθως 5-6  μῆνας,  τὰ  βουνά  της  στολίζονται  κατὰ  τὸ  πλεῖστον  μὲ  ὡραῖα δάση ἀπὸ πεῦκα καὶ ἀπὸ θάμνους ἀειθαλεῖς (δάφνη, μυρτιά, σχῖνος, κουμαριά, ἀγριελαία κ.τ.λ.) Ἡ Πάρνης μάλιστα ἀπὸ ὕψος  800 μέτρων καὶ ἄνω σκεπάζεται μὲ ὡραιότατον δάσος ἐλάτης· διότι τὰ δένδρα αὐτὰ ἀντέχουν εἰς τὴν ξηρασίαν.

Τὰ  φυτὰ  ὅμως,  τὰ  ὁποῖα  καλλιεργοῦμεν  εἰς  τοὺς  κήπους (λαχανικά, ἄνθη, ὀπωροφόρα), καθὼς καὶ αἱ ἄμπελοι, χρειάζονται πότισμα κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ θέρους. Ἔχουν δὲ ἀνάγκην καὶ ἀπὸ λιπάσματα, διότι τὰ ἐδάφη τῆς Ἀττικῆς εἶναι ἀδύνατα, δηλαδὴ δὲν ἔχουν ἀρκετὰς θρεπτικὰς οὐσίας, ποὺ χρειάζεται τὸ φυτὸν διὰ τὴν τροφήν του.

Εἰς  τὰ  ὑψηλὰ  μέρη  τῆς  Ἀττικῆς  ἐπικρατεῖ  ἡ  καλλιέργεια  τῆς ἀμπέλου,  τῆς  ἐλαίας,  τῆς  συκῆς  καὶ  τῶν  ὀπωροφόρων  δένδρων.

Ἐπειδὴ  δὲ  τὸ  κλίμα  εἶναι  θερμόν,  ἡ  γῆ  ἀνταμείβει  τὸν  φιλόπονον καλλιεργητήν. Παράγονται ὀπωρικά, σῦκα, σταφύλια, οἶνος, ἔλαιον, σανὸς καὶ ὀλίγα σιτηρά.

Ἀπὸ τὰ ἀνωτέρω ἐννοοῦμεν, ὅτι ἡ κυρία ἀσχολία τῶν χωρικῶν εἰς  τὸ  βόρειον  καὶ  βορειοανατολικὸν  τμῆμα  τοῦ  λεκανοπεδίου  τῶν Ἀθηνῶν εἶναι ἡ ἀμπελουργία, ἡ κηπουρικὴ καὶ ἡ γεωργία.

Διὰ τὰ προϊόντα των οἱ χωρικοὶ εὑρίσκουν εἰς τὰς Ἀθήνας καὶ εἰς τον Πειραιᾶ καλὴν ἀγοράν. Ἐπειδὴ δὲ αἱ πόλεις αὐταὶ χρειάζονται πολὺ  γάλα,  πρὸ  πάντων  διὰ  τὰ  παιδιὰ  καὶ  διὰ  τοὺς  ἀρρώστους, πολλοὶ τρέφουν ἀγελάδας μὲ ἐκλεκτὴν τροφὴν (λάχανα, πίτυρα καὶ βαμβακόσπορον). Ὥστε πολλοὶ ἄνθρωποι ζοῦν ἀπὸ τὸ εἰσόδημα αὐτό, καθὼς καὶ ἀπὸ τὴν ὀρνιθοτροφίαν.

Τὸ  κλῖμα  εἰς  τοὺς  πρόποδας  τοῦ  Πεντελικοῦ  εἶναι  ξηρὸν  καὶ ὑγιεινόν.  Ἐπειδὴ  δὲ  καὶ  τὸ  ὕψος  τοῦ  τόπου  εἶναι  ἀρκετὸν  (300  μ. ἀπὸ τὴν ἐπιφάνειαν τῆς θαλάσσης) καὶ πηγαὶ ἀναβλύζουν πολλαὶ (Κεφαλάρι), δι’ αὐτὸ καὶ τὸ θέρος εἶναι δροσερὸν καὶ ἡ βλάστησις πλουσία.  Λόφοι  στολισμένοι  μὲ  ὡραιότατα  πεῦκα,  κῆποι  γεμάτοι ἄνθη,  κερασέας  καὶ  ἄλλα  ὀπωροφόρα  δένδρα,  κάμνουν  τὸ  μέρος αὐτὸ τὸ ὡραιότερον τῆς Ἀττικῆς. Δι’ αὐτὸ ἐκεῖ ἀνεπτύχθησαν ὡς προάστια τῶν Ἀθηνῶν ἡ Κηφισιά, τὸ Ἀμαρούσιον, τὸ Ἡράκλειον καὶ  τὸ  Χαλάνδριον.  Καὶ  πολλὰ  θεραπευτήρια  καὶ  ἀναρρωτήρια ἐκτίσθησαν ἐκεῖ, καθώς καὶ ἐπάνω εἰς τὴν Πάρνηθα.