Δεκέμβριος 1944. Η προσπάθεια των «κόκκινων» να καταλάβουν την εξουσία, έπεσε στο κενό. Βρέθηκε αντιμέτωπη με την αποφασιστικότητα των ανδρών του στρατοπέδου Χωροφυλακής Μακρυγιάννη, αλλά και των ανδρών της Εθνοφυλακής, της Ελληνικής Ορεινής Ταξιαρχίας Ρίμινι, των σπουδαστών της Σχολής Ευελπίδων, αλλά και των στελεχών των αντιστασιακών οργανώσεων όπως η ΠΕΑΝ, η Ιερή Ταξιαρχία, η ΡΑΝ, η ΕΣΑΣ, η Εθνική Δράση, ο ΕΔΕΣ και πρωτίστως της Χ, μεταξύ άλλων. Κι όμως, κάποιοι δεν έβαλαν μυαλό. Ψάχνουν για τη ρεβάνς, αδυνατώντας να αποβάλλουν τα σύνδρομά τους. Ψυχωτική πολιτική συμπεριφορά, που την έχει όμως πληρώσει ακριβά η πατρίδα. Η αριστερά στη χώρα μας, ουδέποτε αποποιήθηκε ή αποκήρυξε τη βία. Την είχε πάντα ως άσσο στο μανίκι της. Και μπορεί η πολιτική της συμπεριφορά φαινομενικά και σε κάποιους τομείς να εξανθρωπίστηκε, όμως η βία ήταν και είναι πάντα εκεί. Και φτάσαμε στον περσινό Δεκέμβρη, όταν κάηκε στην κυριολεξία το κέντρο της Αθήνας, με πολιτικό σπόνσορα ένα κόμμα...