Κλῖμα καὶ βλάστησις. Ἀσχολίαι τῶν κατοίκων.

Κλῖμα καὶ βλάστησις. Ἀσχολίαι τῶν κατοίκων.

―

Ἡ  ὀροσειρὰ  Κιθαιρῶνος-Πάρνηθος  προφυλάσσει  ὁλόκληρον  τὸ λεκανοπέδιον τῶν Ἀθηνῶν ἀπὸ τοὺς ψυχροὺς ἀνέμους τοῦ βορρᾶ. Διὰ τοῦτο ὁ χειμὼν εἶναι μαλακὸς καὶ ὄχι μόνον ἡ ἑλαία καὶ ἡ συκῆ, ἀλλὰ καὶ ἡ πορτοκαλέα καὶ ἡ λεμονέα (ἑσπεριδοειδῆ) καὶ τὰ φοινικοειδῆ, ποὺ εἶναι δένδρα θερμῶν χωρῶν, ἀντέχουν καὶ εὐδοκιμοῦν.

Ἐκτὸς αὐτοῦ τὸ λεκανοπέδιον εἶναι ἀνοικτὸν πρὸς τὴν θάλασσαν· δι’  αὐτὸ  ἡ  θαλασσία  αὔρα,  ἡ  ὁποία  κατὰ  τὸ  θέρος  πνέει  ἀπὸ  τὸν Σαρωνικὸν (ὁ μπάτης), εἰσχωρεῖ εἰς τὴν πεδιάδα καὶ μετριάζει τὴν ὑπερβολικὴν ζέστην (θαλάσσιον κλῖμα).

Αἱ  βροχαὶ  ὅμως,  τὰς  ὁποίας  δέχεται  τὸ  λεκανοπέδιον,  καθὼς καὶ  ὅλη  ἡ  Ἀττική,  εἶναι  ὀλιγοσταὶ  καὶ  κυρίως  πίπτουν  κατὰ  τὸ φθινόπωρον  καὶ  τὸν  χειμῶνα.  Τοῦτο  προέρχεται  ἀπὸ  τοὺς  ἑξῆς λόγους:

Εἰς τὴν Ἀττικὴν ἐπικρατοῦν τὸν περισσότερον καιρὸν τοῦ ἔτους οἱ βόρειοι καὶ βορειοανατολικοὶ ἄνεμοι. Οἱ ἄνεμοι αὐτοὶ εἶναι ψυχροὶ καὶ ξηροὶ καὶ μόνον τὸν χειμῶνα φέρουν ὀλίγας βροχάς, σπανίως δὲ καὶ χιόνας. Κατὰ τὸ θέρος ὅμως, ὅτε πνέουν κανονικὰ καὶ ὀνομάζονται  ἐτησίαι  (μελτέμια),  εἶναι  τόσον  ξηροί,  ὥστε  ἀπομακρύνουν  κάθε ἴχνος ὑγρασίας.

Τὸ  φθινόπωρον  ἀρχίζουν  νὰ  πνέουν  οἱ  νότιοι  ἄνεμοι,  οἱ  ὁποῖοι ἔρχονται ἀπὸ τὴν Μεσόγειον θάλασσαν καὶ εἶναι ὑγροί. Τότε ἀρχίζει ἡ βροχερὰ ἐποχή, ἀλλὰ καὶ τὸτε βρὲχει μόνον κατ’ ἀραιὰ διαστήματα καὶ  μὲ  βροχὰς  ραγδαίας.  Ἔτσι  τὰ  περισσότερα  νερὰ  ρέουν  εἰς  τὴν ἐπιφάνειαν τοῦ ἐδάφους καὶ χύνονται εἰς τὴν θάλασσαν.

Ὥστε ἡ Ἀττική, καὶ ἰδίως τὸ λεκανοπέδιον τῶν Ἀθηνῶν, εἶναι ἀπὸ τὰς ξηροτέρας περιοχὰς τῆς Ἑλλάδος. Δι’ αὐτὸ οἱ ποταμοί της, μόνον ὅταν βρέχῃ, ἔχουν τὴν ὄψιν ποταμοῦ, κατᾶ δὲ τὸ θέρος διατηροῦν πολὺ ὀλίγον ὕδωρ.

Διὰ  τὸ  πότισμα  τῶν  λαχανοκήπων,  τῶν  ἀνθοκήπων  καὶ  τῶν ἀμπέλων  χρησιμοποιοῦν  τὸτε  τὸ  ὕδωρ,  τὸ  ὁποῖον  ἀντλοῦν  ἀπὸ  τὰ πηγάδια τῆς πεδιάδος.

Ἡ  θερμότης  λοιπόν,  τὸ  κανονικὸν  πότισμα  καὶ  ἡ  ἐπιμελὴς καλλιέργεια  συντελοῦν,  ὥστε  ἡ  πεδιὰς  εἰς  μεγάλην  ἔκτασιν  νὰ ὁμοιάζῃ μὲ καταπράσινον κῆπον. Δι’ αὐτὸ καὶ ὁ Βοτανικὸς Κῆπος τῶν Ἀθηνῶν ἔγινε πλησίον τοῦ Κηφισοῦ, εἰς αὐτὸν δὲ εὑρίσκομεν καὶ φυτὰ θερμοτέρων χωρῶν. Τὴν εὐφορίαν τοῦ ἐδάφους μαρτυροῦν καὶ αἱ πανύψηλοι λεῦκαι, αἱ ὁποῖαι σκιάζουν τὴν Ἱερὰν ὁδόν.

Ἀπὸ τὰ ἀνωτὲρω ἐννοοῦμεν, ὅτι αἱ ἀσχολίαι τῶν κατοίκων τῆς πεδιάδος εἶναι κυρίως γεωργικαί. Μεγάλην ἔκτασιν καταλαμβάνουν οἱ λαχανόκηποι καὶ οἱ ἀνθόκηποι, ἐπειδὴ τὰ προϊόντα των εὑρίσκουν εἰς  τὰς  Ἀθήνας  καὶ  εἰς  τὸν  Πειραιᾶ  καλὴν  ἀγοράν.  Ἐπειδὴ  δὲ καὶ ἡ ἄργιλος εἶναι ἄφθονος εἰς τὴν πεδιάδα, πολλὰ εἶναι ἐκεῖ τὰ κεραμουργεῖα καὶ τὰ ἐργοστάσια ἀγγειοπλαστικῆς.