Ὁ Κηφισὸς ποταμός

Ὁ Κηφισὸς ποταμός. 

―

Ἄν προχωρήσωμεν ἀπὸ τὰς Ἀθήνας εἰς τὴν Ἱερὰν ὁδόν, θὰ συναντήσωμεν τὴν γέφυραν τοῦ Κηφισοῦ.

Ἡ  γέφυρα  συνδέει  τὰς  δύο  ὄχθας  τοῦ  ποταμοῦ.  Μεταξὺ  αὐτῶν εἶναι  ἠ  κοίτη  ὡς  μία  μεγάλη αὖλαξ, εἰς τὴν ὁποίαν ὁ ποταμὸς κυλίει τὰ ὕδατά του. Συνήθως τὸ ρεῦμα τοῦ ποταμοῦ εἶναι χαμηλὰ καὶ  ἥσυχον  εἰς  τὴν  κοίτην  του.

Ἀλλὰ μετὰ μίαν δυνατὴν βροχὴν γίνεται  ὁρμητικὸν  καὶ  ὑψώνεται πολύ.  Τὰ  σημεῖα,  εἰς  τὰ  ὁποῖα τὸ  ὕδωρ  φθάνει,  ὅταν  γίνεται πλημμύρα, ἠμποροῦμεν καὶ τώρα νὰ τὰ διακρίνωμεν εἰς τὰς ὄχθας καὶ εἰς τὰς βάσεις τῆς γεφύρας.

Πρῶτον  μετροῦμεν  ἐπὶ  τῆς γεφύρας τό πλάτος τοῦ ποταμοῦ.

Μὲ  ἓν  μακρὸν  ξύλον  μετροῦμεν καὶ  τὸ  βάθος  τῆς  κοίτης  του.

Ἔπειτα      παρατηροῦμεν      τὴν διεύθυνσιν, πρὸς τὴν ὁποίαν ρέει ὁ ποταμός. Ἄν τώρα σταθῶμεν μὲ τὸ πρόσωπον πρὸς τὴν διεύθυνσιν αὐτήν, τότε δεξιά μας ἔχομεν τὴν δεξιὰν ὄχθην τοῦ ποταμοῦ καὶ ἀριστερά μας τὴν ἀριστερὰν ὄχθην.

Καθὼς  εἶναι  γνωστόν,  τὸ  ὕδωρ  ρἑει  πάντοτε  πρὸς  τὰ  κάτω.

Ἑπομένως  ἀπὸ  τὴν  διεύθυνσιν  τοῦ  ποταμοῦ  εὑρίσκομεν  καὶ  τὴν κλίσιν τοῦ ἐδάφους.

Παρατηροῦμεν  τὸν  ροῦν  τοῦ  ποταμοῦ.  Οὗτος  ἀπὸ  ἐδῶ  ἕως  τὰς ἐκβολὰς εἶναι εὐθύς· διότι κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη ἔκαμαν εἰς τὸ μέρος αὐτὸ τοῦ ποταμοῦ μεγάλα ἔργα, μὲ τὰ ὁποῖα ἐκανόνισαν τὴν κοίτην του. Μὲ μηχανήματα δηλ. τὴν ἐβάθυναν καὶ τὴν ἐπλάτυναν. Ἔτσι τὸ πλάτος τῆς κοίτης ἔγινε 3ο μέτρα καὶ τὸ ὕψος της 8 μέτρα.

Πρὸς τὸ ἐσωτερικὸν ὅμως, ὅπου δὲν ἔγιναν τοιαῦτα ἔργα, ὁ ροῦς τοῦ ποταμοῦ δὲν εἶναι εὐθύς· ἀλλοῦ στρέφεται ἐλαφρῶς δεξιά, ἀλλοῦ κάμπτει ἀποτόμως ἀριστερά.

Διευθυνὸμεθα  πρὸς  μίαν  ἀπὸ  αὐτὰς  τὰς  καμπάς.  Βλέπομεν, ὅτι  πρὸς  τὴν  μίαν  ὄχθην  τὸ  ὕδωρ  τοῦ  ποταμοῦ  ρἑει  μὲ  ὁρμὴν  καὶ ἀναπηδᾷ μὲ ἀφρόν· ἐδῶ ὁ ποταμὸς ἀπέφαγε τὸν βράχον, ἀπέσπασε λίθους  καὶ  χώματα  καὶ  τὰ  παρέσυρε  μακράν.  Ἔτσι  ἡ  ὄχθη  αὐτὴ ἔγινεν ἀπόκρημνος.

Ἀντικρὺ τοὐναντίον τὸ ὕδωρ κινεῖται ἀργὰ καὶ δὲν ἔχει πλέον τὴν δύναμιν νὰ παρασύρῃ χαλίκια καὶ ἄμμον˙ ἐδῶ τὸ βάθος τοῦ ποταμοῦ εἶναι μικρότερον καὶ ἡ ὄχθη του ἔχει ἐλαφρὰν κλίσιν.

Προπάντων  ὅταν  εἶναι  πλημμύρα,  ὁ  ποταμὸς  κυλίει  εἰς  τὴν κοίτην του λίθους καὶ ἄλλα ὑλικά. Οἱ λίθοι αὐτοὶ συγκρούονται ὁ ἕνας μὲ τὸν ἄλλον, αἱ ἄκραι των τρίβονται καὶ ἔτσι οἱ λίθοι γίνονται στρογγύλοι. Τοὺς στρογγύλους αὐτοὺς λίθους τοὺς ὀνομάζομεν κροκάλας.

Γενικῶς  τὰ  ὕδατα,  τὰ  ὁποῖα  ρἑουν,  ἔχουν  μεγάλην  δύναμιν˙ ἀποτρώγουν τὸ ἔδαφος καὶ μεταφέρουν χῶμα, ἄμμον καὶ κροκάλας εἰς  μεγάλην  ἀπόστασιν  καὶ  τὰ  ἀποθέτουν  εἰς  τὰς  ὄχθας  ἢ  τὰ ἐκφορτώνουν  εἰς  τὴν  θάλασσαν.  Προπάντων  ἐν  καιρῷ  πλημμύρας παρασύρουν  ὅ,τι  εὑρεθῇ  εἰς  τὸν  δρὸμον  των  καὶ  κάμνουν  μεγάλην καταστροφὴ.