Ἡ σημερινὴ ὄψις τῆς ἐπιφανείας τῆς Γῆς.

Ἡ σημερινὴ ὄψις τῆς ἐπιφανείας τῆς Γῆς.

 Ἀπὸ τὸν χάρτην τῶν  δύο  ἡμισφαιρίων  τῆς  Γῆς  ἢ  ἀπὸ  τὴν  ὑδρόγειον  σφαῖραν, βλέπομεν ὅτι τὸ πλεῖστον μέρος τῆς ἐπιφανείας τῆς Γῆς καλύπτεται ὑπὸ  ὑδάτων,  τὰ  ὁποῖα  ἔχουν  συγκεντρωθῆ  εἰς  μεγάλας  λεκάνας καὶ  ἀποτελοῦν  τοὺς  ὠκεανοὺς  καὶ  τὰς  θαλάσσας.  Ἄλλα  μεγάλα τμήματα τῆς Γῆς προεξέχουν ὑπὲρ τὴν ἐπιφάνειαν τῶν θαλασσῶν καὶ  ἀποτελοῦν  τὴν  ξηράν.  Αἱ  θάλασσαι  καταλαμβάνουν  τὰ  5/7 περίπου τῆς γηΐνης ἐπιφανείας, ἡ δὲ ξηρὰ τὰ 2/7. Ἡ ξηρὰ πάλιν δὲν εἶναι ὁμοιομόρφως διαμοιρασμένη ἐπάνω εἰς τὴν γηΐνην σφαῖραν.

Τὸ μεγαλύτερον μέρος αὐτῆς εὑρίσκεται εἰς τὸ βόρειον ἡμισφαίριον, ἐνῷ  ἀντιθέτως  τὸ  μέγιστον  μέρος  τοῦ  νοτίου  ἡμισφαιρίου  τὸ καλύπτει ἡ θάλασσα. Ἀλλὰ καὶ τὰ διάφορα τμήματα τῆς ξηρᾶς δὲν εἶναι ὁμαλὰ καὶ ἐπίπεδα, ἀλλ’ ἀλλοῦ μὲν παρουσιάζουν μεγάλα καὶ ὑψηλὰ ἐξογκώματα, τὰ ὁποῖα ἀποτελοῦν τὰ ὄρη ἢ ὀροσειράς, ἀλλοῦ δὲ ὀλιγώτερον ὑψηλὰ ἢ χαμηλά, ἀλλ’ ὁπωσδήποτε ὁμαλά, τὰ ὁποῖα ἀποτελοῦν τὰ ὀροπέδια ἢ τὰς πεδιάδας. Ἀπὸ τὴν Γεωγραφίαν ἐπίσης εἶναι γνωστὸν ὅτι τὸ ὑψηλότερον ὄρος τῆς Γῆς εἶναι τὰ Ἱμαλάϊα εἰς τὴν Ἀσίαν, τῶν ὁποίων ἡ κορυφὴ Ἔβερεστ φθάνει τὰ 8.882 μ.

Ἐὰν ἦτο δυνατὸν ὅλας τὰς ἀνωμαλίας τῆς ἐπιφανείας τῆς Γῆς νὰ  τὰς  τακτοποιήσωμεν  κατὰ  τοιοῦτον  τρόπον,  ὥστε  ἡ  ξηρὰ  νὰ παρουσιάζῃ  πανταχοῦ  τὸ  ἴδιον  ὕψος,  νὰ  ἰσοπεδώσωμεν,  ὅπως  θὰ ἐλέγαμεν ἀλλέως, τὴν ἐπιφάνειαν τῆς Γῆς, τότε ὅλος αὐτὸς ὁ ὄγκος, ὁ ὁποῖος ἀποτελεῖ τὰς σημερινὰς ἠπείρους καὶ νήσους, δὲν θὰ εἶχεν ὕψος μεγαλύτερον τῶν 850 μέτρων περίπου ἄνωθεν τῆς ἐπιφανείας τῆς θαλάσσης. Τὸ ὕψος αὐτὸ καλεῖται μέσον ὕψος τῆς ξηρᾶς. Ὅπως δὲ  ἡ  ἐπιφάνεια  τῆς  ξηρᾶς,  οὔτω  καὶ  ὁ  πυθμὴν  τῶν  θαλασσῶν δὲν  εἶναι  ὁμαλός.  Ἡ  μελέτη  αὐτοῦ  ἀπέδειξεν  ὅτι  καὶ  αὐτὸς  φέρει ἀνωμαλίας  ὁμοίας  πρὸς  τὰς  τῆς  ξηρᾶς,  τὸ  δὲ  βάθος  του  ἀλλαχοῦ εἶναι μεγαλύτερον καὶ ἀλλαχοῦ μικρότερον. Τὸ μεγαλύτερον βάθος εὑρίσκεται  εἰς  τὸν  Εἰρηνικὸν  Ὠκεανὸν  παρὰ  τὸ  Ν.  ἄκρον  τῶν νήσων  Μαριαννῶν  καὶ  φθάνει  τὰ  10.899  μ.  Ἂν  κατωρθώναμεν πάλιν  νὰ  ἰσοπεδώσωμεν  τοὺς  πυθμένας  τῶν  ὠκεανῶν,  τὸ  μέσον βάθος αὐτῶν θὰ ἔφθανε τὰ 3.680 μ. περίπου. Αἱ ἀνωμαλίαι αὐταί, αἱ ὁποῖαι φαίνονται εἰς ἡμᾶς τεράστιαι, εἰς τὴν πραγματικότητα εἶναι ἀσήμαντοι, ἂν τὰς συγκρίνωμεν πρὸς τὴν ἀκτῖνα τῆς Γῆς, ἡ ὁποία  Ἔχει  μῆκος  6.371.000  μ.  περίπου.  Ἂν  παραστήσωμεν  τἡν

Γῆν μὲ σφαῖραν, ἡ ὁποία νὰ ἔχῃ ἀκτῖνα ἑνὸς μέτρου, τὰ ὑψηλὰ ὄρη καὶ  τὰ  μεγάλα  βάθη  θὰ  παρασταθοῦν  μὲ  ἀνωμαλίας  μεγέθους  1 περίπου χιλιοστοῦ τοῦ μέτρου. Συνεπῶς ἡ ἐπιφάνεια τῆς Γῆς, ὅταν τηρηθοῦν αἱ ἀναλογίαι, δὲν εἶναι περισσότερον ἀνώμαλος, ἀπὸ ὅ,τι εἶναι ἡ ἐπιφάνεια τοῦ φλοιοῦ ἑνὸς πορτοκαλλίου.