ΑΡΕΣΚΕΙΑΣ

ΑΡΕΣΚΕΙΑΣ

Ε'

V

ΑΡΕΣΚΕΙΑΣ

       Ἡ δὲ ἀρέσκειά ἐστι μέν, ὡς ὅρῳ

περιλαβεῖν, ἔντευξις οὐκ ἐπὶ τῷ

βελτίστῳ ἡδονῆς παρασκευαστική, ὁ

δὲ ἄρεσκος ἀμέλει τοιοῦτός τις, [2]

οἷος πόρρωθεν προσαγορεύσας καὶ

ἄνδρα κράτιστον εἰπὼν καὶ

θαυμάσας ἱκανῶς, ἀμφοτέραις ταῖς

χερσὶ λαβόμενος μὴ ἀφιέναι καὶ

μικρὸν ἔτι προπέμψας καὶ ἐρωτήσας,

πότε αὐτὸν ὄψεται, ἐπαινῶν

ἀπαλλάττεσθαι. [3] καὶ παρακληθεὶς

δὲ πρὸς δίαιταν μὴ μόνον ᾧ πάρεστι

βούλεσθαι ἀρέσκειν, ἀλλὰ καὶ τῷ

ἀντιδίκῳ, ἵνα κοινός τις εἶναι δοκῇ.

[4] καὶ τοὺς ξένους δὲ εἰπεῖν ὡς

δικαιότερα λέγουσι τῶν πολιτῶν. [5]

καὶ κεκλημένος δὲ ἐπὶ δεῖπνον

κελεῦσαι καλέσαι τὰ παιδία τὸν

       Ἡ ἀρέσκεια εἶναι, ἂν θέλῃ τις νὰ

τὴν ὁρίσῃ, συνάντησις ἱκανὴ νὰ

προξενήσῃ εὐχαρίστησιν ἀλλ' ὄχι μὲ

εἰλικρίνειαν51. Ἰδοὺ δὲ τί λογῆς

ἄνθρωπος εἶναι ὁ ἄρεσκος. Ὅταν ἴδῃ

ἀπὸ μακρὰν ἕνα πρόσωπον, τὸ

χαιρετᾷ μὲ τὸ ὄνομά του, τὸ

ἐγκωμιάζει, τοῦ κάμνει ἀρκετὰς

φιλοφρονήσεις, τὸ κρατεῖ μὲ τὰ δύο

χέρια χωρὶς νὰ τὸ ἀφήνῃ καὶ, ἀφοῦ

τὸ συνοδεύσῃ ὀλίγον καὶ τὸ ἐρωτήσῃ

πότε θὰ τὸ ξαναδῇ, τὸ ἀφήνει τέλος

ἐπαινώντας το ἀκόμη μίαν φοράν—

ὅταν προσκληθῇ ὡς διαιτητής52,

προσπαθεῖ νὰ ἀρέσῃ ὄχι μόνον εἰς

ἐκεῖνον ποὺ ἀντιπροσωπεύει ἀλλὰ

καὶ εἰς τὸν ἀντίδικον, διὰ νὰ φανῇ

ἀμερόληπτος·— εἰς τοὺς ξένους

                                                          

51 Ὁ ὁρισμὸς της ἀρεσκείας εἶναι ἐλλιπής· ὁ ἄρεσκος (=ὑποχρεωτικός, περιποιητικὸς) σχετίζεται μὲ τὸν

κόλακα, ὡς φαίνεται εἰς τὸν ὁρισμὸν τῆς κολακείας

52  Δίαιτα  λέγεται  ἡ  ἰδιωτικὴ  δίκη,  τὴν  ὁποίαν  ἐδίκαζον  δύο  ἐκλεγόμενοι  ὑπὸ  τῶν  διαφερομένων  καὶ

λεγόμενοι διαιτηταί, μαζὶ τους δὲ καὶ τρίτος, ὁ ἐπιδιαιτητής· αἱ δίκαι αὐταὶ ἐγίνοντο συνήθως μέσα εἰς

ναούς,  αἱ  δὲ  ἀποφάσεις  τῶν  διαιτητῶν  ἦσαν  ἀνέκκλητοι.  Οἱ  διαιτηταὶ  ἦσαν  αἱρετοὶ  καὶ  κληρωτοί·  οἱ

πρῶτοι ἐχρησίμευον μᾶλλον ὡς διαλλακταί, οἱ δεύτεροι ἀπετέλουν ἕνα εἶδος πρωτοδικείου.

ἑστιῶντα, καὶ εἰσιόντα φῆσαι σύκου

ὁμοιότερα εἶναι τῷ πατρί, καὶ

προσαγόμενος φιλῆσαι καὶ παρ'

αὑτὸν καθίστασθαι, καὶ τοῖς μὲν

συμπαίζειν αὐτὸς λέγων· Ἀσκός,

πέλεκυς, τὰ δὲ ἐπὶ τῆς γαστρὸς ἐᾶν

καθεύδειν ἅμα θλιβόμενος.

λέγει ὅτι ἔχουν περισσότερον

δίκαιον ἀπὸ τοὺς συμπολίτας του·—

ὅταν προσκληθῇ εἰς δεῖπνον,

παρακαλεῖ τὸν οἰκοδεσπότην νὰ

καλέσῃ τὰ τέκνα του53, καὶ ὅταν

εἰσέλθουν λέγει ὅτι εἶναι

ἀπαράλλακτα μὲ τὸν πατέρα των

(ὁμοιάζουν σὰν σῦκο μὲ σῦκο)· ἀφοῦ

δὲ τὰ σύρῃ κοντά του, τὰ φιλεῖ καὶ τὰ

τοποθετεῖ στὸ πλάγι του καὶ μὲ ἄλλα

μὲν συμπαίζει λέγων 'ἀσκὸς ἢ

πέλεκυς'54, ἄλλα δὲ ἀφήνει νὰ

κοιμηθοῦν ἐπάνω εἰς τὴν κοιλίαν

του, ἂν καὶ πιέζεται55.