Νέα Δημοκρατία

Ηγέτης     Αντώνης Σαμαράς
Γενικός Γραμματέας     Μανώλης Κεφαλογιάννης
Ιδρυτής     Κ. Γ. Καραμανλής
Συνδεδεμένο μήνυμα     Επιλογή Ευθύνης
Πολιτική Επανεκκίνησης
Ιδρύθηκε     4 Οκτωβρίου 1974
Αρχηγείο     Λ. Συγγρού 340
176 73 Καλλιθέα
Ιδεολογία     Συντηρητισμός Φιλελευθερισμός Χριστιανοδημοκρατία
Πολιτική θέση     Κεντροδεξιά
Διεθνής προσχώρηση     Διεθνής Ένωση Δημοκρατικών
Ευρωπαϊκή προσχώρηση     EPP logo.png Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα
Ομάδα Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου     ELK (EP).png Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα
Επίσημα χρώματα     Μπλε, πορτοκαλί, πράσινο
Κοινοβούλιο    
125 / 300

Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο    
7 / 22

Περιφέρειες[1]    
260 / 725

Δήμοι    
1.516 / 12.978

NDlogo2.png
Ιστοσελίδα
nd.gr/
Σημαία κόμματος
NDsign 4.png
Πολιτικό σύστημα Ελλάδας
Πολιτικά κόμματα
Εκλογές

Η Νέα Δημοκρατία είναι φιλελεύθερο συντηρητικό[2] πολιτικό κόμμα, ένα από τα δύο κυρίαρχα κόμματα στο πολιτικό σκηνικό της Ελλάδας μετά την μεταπολίτευση. Ιδρύθηκε στις 4 Οκτωβρίου 1974 από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, ενώ πρόεδρος του κόμματος είναι ο Αντώνιος Σαμαράς.

Η Νέα Δημοκρατία υπηρέτησε ως Κυβέρνηση της Ελλάδας το 1977 έως το 1980 με πρωθυπουργό τον ιδρυτή της Κωνσταντίνο Καραμανλή και μέχρι τις εκλογές του 1981 με τον Γεώργιο Ράλλη, από το 1990 μέχρι το 1993 με πρωθυπουργό τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη και από το 2004 μέχρι το 2009 με πρωθυπουργό τον Κώστα Καραμανλή.

Στις εκλογές του Μαΐου 2012 εξελέγη πρώτο κόμμα με 108 έδρες, αλλά δεν κατάφερε να συγκεντρώσει αυτοδυναμία ούτε να σχηματίσει κυβέρνηση.Στις επαναληπτικές εκλογές του Ιουνίου 2012 εξελέγη πρώτο κόμμα με 129 έδρες και κατάφερε να δημιουργήσει κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Α.Σαμαρά σε συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ και την ΔΗΜΑΡ.

Η Νέα Δημοκρατία είναι μέλος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος και εκπροσωπείται με 7 βουλευτές στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Ιστορία

Στις 4 Οκτωβρίου του 1974, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ίδρυσε τη Νέα Δημοκρατία, στην ιδρυτική διακήρυξη της οποίας αναφερόταν μεταξύ άλλων:

    "Η Νέα Δημοκρατία είναι η πολιτική παράταξη που ταυτίζει το έθνος με το λαό, την πατρίδα με τους ανθρώπους της, την πολιτεία με τους πολίτες της, την εθνική ανεξαρτησία με τη λαϊκή κυριαρχία, την πρόοδο με το κοινό αγαθό, την πολιτική ελευθερία με την έννομη τάξη και την κοινωνική δικαιοσύνη."

Πρώτη περίοδος διακυβέρνησης

Στις βουλευτικές εκλογές του 1974, τις πρώτες μετά την πτώση της Χούντας των Συνταγματαρχών, η Νέα Δημοκρατία με πρόεδρο τον ιδρυτή της, κέρδισε την απόλυτη πλειοψηφία των ψήφων λαμβάνοντας ποσοστό 54,37%, το υψηλότερο που έχει καταγραφεί σε βουλευτικές εκλογές, και εξασφάλισε 220 έδρες στην Βουλή. Ο πρωταρχικός στόχος της Νέας Δημοκρατίας ως Κυβέρνηση, ήταν η ένταξη της Ελλάδας στην τότε ΕΟΚ, προκάτοχο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με σκοπό την επιτάχυνση της οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης της χώρας, καθώς και την ενίσχυση της ασφάλειάς της από εξωτερικούς κινδύνους, ενώ προτεραιότητα αποτέλεσε και η συμμετοχή της χώρας σε υπερεθνικούς οργανισμούς. Επίσης, τον Δεκέμβριο του 1974, η Κυβέρνηση έλυσε οριστικά το πολιτειακό ζήτημα της χώρας, διεξάγοντας δημοψήφισμα με το οποίο καταργήθηκε η Βασιλεία και εγκαθιδρύθηκε η Αβασίλευτη Δημοκρατία.

Το 1977, η Νέα Δημοκρατία προχωρεί στην εσωτερική της οργάνωση, με κορυφαία διαδικασία το Προσυνέδριο της Χαλκιδικής τον Απρίλιο του έτους αυτού, όπου συζητήθηκαν προτάσεις για το καταστατικό και τους κανονισμούς λειτουργίας των κομματικών οργανώσεών της. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής τόνισε:

    "Τα κόμματα για να εκπληρώσουν την αποστολή τους πρέπει: Πρώτον, να έχουν σαφή ιδεολογία και σταθερό προσανατολισμό. Δεύτερον, να κατέχονται από υψηλό αίσθημα ευθύνης. Τρίτον, να είναι δημοκρατικά οργανωμένα."

Δεύτερη περίοδος διακυβέρνησης

Στις βουλευτικές εκλογές του 1977, που διεξήχθησαν στις 20 Νοεμβρίου 1977, η Νέα Δημοκρατία κέρδισε ξανά εύκολα, με ποσοστό 41,84% και 172 έδρες στο Κοινοβούλιο, σχηματίζοντας την δεύτερη Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Καραμανλή.

Τον Απρίλιο του 1979, συγκλήθηκε το Α' Συνέδριο του κόμματος στην Χαλκιδική, όπου εγκρίθηκαν ομόφωνα οι ιδεολογικές αρχές της Νέας Δημοκρατίας τις οποίες είχε εισηγηθεί ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Σύμφωνα με αυτές, η ιδεολογία του κόμματος, γνωστή ως ριζοσπαστικός φιλελευθερισμός, αναγνωρίζει την ελευθερία της αγοράς με τη ρυθμιστική παρέμβαση του κράτους για χάρη της κοινωνικής δικαιοσύνης. Επίσης εγκρίθηκε το καταστατικό και οι κανονισμοί λειτουργίας των κομματικών οργανώσεων. Αυτό ήταν το πρώτο συνέδριο ελληνικού κόμματος, του οποίου οι σύνεδροι ήταν αιρετοί από τα μέλη.

Τον Μάιο του ίδιου έτους, ο μεγάλος στόχος της Κυβέρνησης έγινε πραγματικότητα. Τότε έγινε δεκτή η ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ χάρη στις προσπάθειες του προέδρου της Νέας Δημοκρατίας, μια εξέλιξη-σταθμός στην νεότερη ιστορία της χώρας. Η συνθήκη ένταξης υπογράφηκε στο Ζάππειο από τον Πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Καραμανλή και από τον Υπουργό Εξωτερικών Γεώργιο Ράλλη, παρουσία όλων των Ευρωπαίων ηγετών, ενώ χαρακτηριστική ήταν η απουσία της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, δηλαδή του ΠΑΣΟΚ και του αρχηγού του, Ανδρέα Παπανδρέου.

Τον Μάιο του 1980, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, εκλέγεται Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ενώ πρόεδρος του κόμματος εκλέγεται ο Γεώργιος Ράλλης, ο οποίος αναλαμβάνει και χρέη Πρωθυπουργού. Τον Ιούνιο του 1981, συγκαλείται έκτακτο συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας ενόψει των επερχόμενων βουλευτικών εκλογών.
Περίοδος 1981-1989 ως Αξιωματική Αντιπολίτευση

Στις βουλευτικές εκλογές του 1981, που διεξήχθησαν στις 18 Οκτωβρίου, η Νέα Δημοκρατία ηττάται για πρώτη φορά, συγκεντρώνοντας το χαμηλότερο ποσοστό της έως τότε ιστορίας της (35,86%) και καταλαμβάνοντας 115 έδρες στην Βουλή, αναδεικνυόμενη έτσι σε Αξιωματική Αντιπολίτευση. Την ίδια μέρα διεξήχθησαν και οι ευρωεκλογές του 1981, όπου και εκεί η Νέα Δημοκρατία ηττήθηκε λαμβάνοντας ποσοστό 31,34%, κερδίζοντας 8 από τις 24 έδρες της Ελλάδας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Μετά από αυτό το εκλογικό αποτέλεσμα, τον Δεκέμβριο, ο Γεώργιος Ράλλης θέτει θέμα εμπιστοσύνης προς το πρόσωπό του στην κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματος και καταψηφίζεται. Νέος πρόεδρος αναλαμβάνει ο Ευάγγελος Αβέρωφ.

Στις ευρωεκλογές του 1984, στις 17 Ιουνίου, η Νέα Δημοκρατία ηττάται, αυξάνοντας όμως το ποσοστό της σε 38,05% και παίρνοντας 9 από τις 24 ελληνικές έδρες στο Ευρωκοινοβούλιο. Παρόλα αυτά, τον Αύγουστο του ίδιου έτους, ο Ευάγγελος Αβέρωφ με επιστολή του προς την κοινοβουλευτική ομάδα, παραιτείται από πρόεδρος του κόμματος και την 1η Σεπτεμβρίου, εκλέγεται στο αξίωμα αυτό ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης.

Στις 2 Ιουνίου 1985, στις βουλευτικές εκλογές, η Νέα Δημοκρατία ανεβάζει το ποσοστό της στο 40,85%, ηττάται όμως ξανά και παίρνει 126 έδρες, παραμένοντας στην θέση της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης. Τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου, ο Κωνσταντίνος Στεφανόπουλος μαζί με εννέα ακόμα βουλευτές αποχωρούν για να ιδρύσουν δικό τους κόμμα. Τον Φεβρουάριο του 1986, συγκαλείται στη Θεσσαλονίκη το Β' Συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας, όπου αποφασίζεται να δοθεί μεγαλύτερη έμφαση στις φιλελεύθερες ιδέες, εμπλουτίζοντας τις ιδεολογικές αρχές του κόμματος, ενώ κρίνεται απαραίτητο να πραγματοποιηθούν καταστατικές αλλαγές καθώς και αλλαγές των κανονισμών λειτουργίας των κομματικών οργανώσεων.

Μέσα σε αυτή τη δύσκολη περίοδο για το κόμμα, τα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας αποφασίζουν να πολιτικοποιήσουν έντονα τις δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές του 1986, κερδίζοντας τους τρεις μεγαλύτερους δήμους της χώρας, τους δήμους Αθηναίων, Πειραιώς και Θεσσαλονίκης. Επίσης τρία χρόνια αργότερα, στις 15 Ιουνίου 1989, κερδίζουν και τις ευρωεκλογές του 1989, με ποσοστό 40,45% και 10 από τις 24 έδρες.
Περίοδος 1989-1993 ως Κυβέρνηση

Στις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου και του Νοεμβρίου του 1989, η Νέα Δημοκρατία, με πρόεδρο τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, παρά το γεγονός ότι συγκεντρώνει μεγάλα ποσοστά, της τάξεως του 44,3% και 46,2% αντίστοιχα, λόγω του εκλογικού νόμου δεν καταφέρνει να σχηματίσει αυτοδύναμη Κυβέρνηση, με αποτέλεσμα της Κυβέρνηση Συνεργασίας με τον Συνασπισμό στην πρώτη περίπτωση, και την Οικουμενική Κυβέρνηση στην δεύτερη.

Παρόλα αυτά, στις βουλευτικές εκλογές του 1990, επιτυγχάνοντας το δεύτερο μεγαλύτερο ποσοστό της ιστορίας (46,9%), το κόμμα λόγω της ιδιομορφίας του εκλογικού νόμου, λαμβάνει μόλις 150 έδρες στην Βουλή, σχηματίζοντας μια αυτοδύναμη αλλά ασταθή Κυβέρνηση.
Περίοδος 1993-2004 ως Αξιωματική Αντιπολίτευση

Τον Ιούνιο του 1993, ο Αντώνης Σαμαράς αποχωρεί από την κοινοβουλευτική ομάδα της Νέα Δημοκρατίας, παίρνοντας μαζί του και κάποιους βουλευτές, με αποτέλεσμα η Κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη να χάσει τη δεδηλωμένη εμπιστοσύνη της Βουλής. Έτσι προκηρύσσονται πρόωρες εκλογές για τις 10 Οκτωβρίου, όπου η κεντροδεξιά παράταξη ηττήθηκε με ποσοστό 39,3% και επανέρχεται στη θέση της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης. Αμέσως μετά ο Μητσοτάκης παραιτείται από πρόεδρος του κόμματος και στην θέση του εκλέγεται ο Μιλτιάδης Έβερτ.

Από 22 - 24 Απριλίου 1994, συνέρχεται το Γ' Συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας στην Χαλκιδική με συμμετοχή 1.300 συνέδρων, όπου εγκρίνεται το νέο καταστατικό του κόμματος, το νέο πλαίσιο του κυβερνητικού προγράμματος και επιβεβαιώνονται οι ιδεολογικές αρχές του κόμματος.

Στις ευρωεκλογές του 1994, που διεξήχθησαν στις 12 Ιουνίου, το κόμμα βγαίνει δεύτερο με ποσοστό 32,63% και 9 από τις 25 έδρες, ενώ στις δημοτικές και νομαρχιακές του ίδιου έτους κερδίζει τους δύο από τους τρεις μεγάλους δήμους, την Αθήνα και την Θεσσαλονίκη, εκλέγοντας ταυτόχρονα και δώδεκα νομάρχες.

Το 1996, προκηρύσσονται πρόωρες εκλογές για τις 22 Σεπτεμβρίου 1996, όπου η Νέα Δημοκρατία αναδεικνύεται δεύτερη, συγκεντρώνοντας 38,12% και 108 έδρες. Αυτό οδηγεί τον πρόεδρο Μιλτιάδη Έβερτ σε παραίτηση και την κίνηση διαδικασίας για εκλογή νέου προέδρου, όπου ο Έβερτ υπερισχύει του Γιώργου Σουφλιά.

Την 1η και 2α Μαρτίου του 1997, διεξάγεται το Δ' Συνέδριο του κόμματος στην Αθήνα, με θέμα την ψήφιση νέου καταστατικού και προγράμματος, καθώς και την εκλογή προέδρου από διευρυμένο εκλεκτορικό σώμα. Στις 21 Μαρτίου, γίνεται η πρώτη ψηφοφορία, όπου ο Κώστας Καραμανλής συγκεντρώνει ποσοστό 40,73%, ο Γιώργος Σουφλιάς 30,52%, ο Μιλτιάδης Έβερτ 25,34% και ο Βύρων Πολύδωρας 3,4%. Στην δεύτερη ψηφοφορία ο Καραμανλής εκλέγεται πρόεδρος με 69,16%, έναντι 30,84% του Σουφλιά.

Τον Οκτώβριο του 1998 στις εκλογές της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, υποψήφιοι υποστηριζόμενοι από τη Νέα Δημοκρατία κερδίζουν τους τρεις μεγάλους δήμους ενώ εκλέγει 27 νομάρχες, ενώ στις 9 Απριλίου 2000, στις βουλευτικές εκλογές, έρχεται δεύτερη με ποσοστό 42,74% και 125 έδρες.

Το Ε' Συνέδριο συνέρχεται τον Μάρτιο του 2001 όπου συζητούνται θέματα αρχών και θέσεων και αποφασίζονται οργανωτικές αλλαγές. Στις δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές του 2002, η Νέα Δημοκρατία κερδίζει ξανά τους τρεις μεγαλύτερους δήμους καθώς και 30 νομαρχίες.
Περίοδος 2004-2009: Κυβερνήσεις Κώστα Καραμανλή

Στις βουλευτικές εκλογές της 7ης Μαρτίου του 2004, το κόμμα έλαβε το 45,36% των ψήφων, κατέλαβε την πλειοψηφία στη Βουλή με 165 έδρες και ανέδειξε Κυβέρνηση. Στις 13 Ιουνίου του ίδιου έτους, διεξάγονται οι ευρωεκλογές, όπου η Νέα Δημοκρατία κερδίζει με μεγάλη διαφορά, συγκεντρώνοντας 43,01% και 11 από τις 25 έδρες, ενώ τον επόμενο μήνα διεξάγεται το ΣΤ' Συνέδριο του κόμματος με την συμμετοχή 4.500 συνέδρων.

Στις επόμενες βουλευτικές εκλογές, στις 16 Σεπτεμβρίου του 2007, η Νέα Δημοκρατία παραμένει Κυβέρνηση, κερδίζοντας με 41,84% και 152 έδρες. Στις Ευρωεκλογές 2009 έλαβε ποσοστό 32,29% και 8 έδρες στο Ευρωκοινοβούλιο. Στις βουλευτικές εκλογές του 2009 χάνει την εξουσία από το ΠΑΣΟΚ, καταλαμβάνοντας τη δεύτερη θέση με ποσοστό 33,48% και 91 έδρες.[3] Το ποσοστό αυτό αποτέλεσε ιστορικό χαμηλό για τη Νέα Δημοκρατία, γεγονός που οδήγησε σε παραίτηση τον πρόεδρο του κόμματος, με παράλληλη προκήρυξη έκτακτου συνεδρίου για την εκλογή νέου αρχηγού.[4][5]

Καθ'ολη τη διάρκεια της διακυβέρνησης της χώρας απ'τον Κώστα Καραμανλή δεν ήταν λίγες οι φορές που βρήκαν το φως της δημοσιότητας αποκαλύψεις σχετικά με οικονομικά και κοινωνικά σκάνδαλα. Πολλά απ'αυτά αφορούσαν την Νέα Δημοκρατία, αλλά σε διάφορες περιπτώσεις συνδέθηκαν και ονόματα άλλων κομμάτων. Ο αριθμός των υποθέσεων αυτών φέρεται να ξεπερνά τις 50.[6] Πολλοί συνεργάτες του Καραμανλή υπό το βάρος των περιστάσεων αναγκάστηκαν να παραιτηθούν, ενώ το 2007 οδηγήθηκε η κυβέρνηση σε πρόωρες εκλογές . Ανάμεσα στις υποθέσεις που αποκαλύφθηκαν ήταν αυτές των Ομολόγων, Siemens, Μονής Βατοπεδίου, υποκλοπών με θάνατο στελέχους εταιρίας κινητής τηλεφωνίας[7], παράνομης μεταγγραφής φοιτητή[8], κρατικών επιχορηγήσεων σε υπόδικο ιδιοκτήτη καναλιού[9], παράνομης παραμονής μεταναστών σε σπίτι πολιτικού και ψευδούς φορολογικής δήλωσης[10], ροζ βίντεο, απόπειρας αυτοκτονίας του Γ.Γ. πολιτισμού[11] και σύνδεσης της υπόθεσης με τον δημοσιογράφο Θέμο Αναστασιάδη[12], απαγωγής Πακιστανών πολιτών[13], καρτέλ γάλακτος[14], ξυλοδαρμού Φοιτητών[15], χειραγώγησης μετοχών[16], αυθαιρέτων κατοικιών[17], offshore εταιριών[18], υπόθεσης Ζωνιανών[19], απόδρασης Παλαιοκώστα[20], παραδικαστικού κυκλώματος[21], πυρκαγιών σε Χαλκιδική, Πάρνηθα, Πελοπόννησο και Εύβοια[22][23][24], χρηματιστηρίου[25][26], χρεών πολιτικής καμπάνιας[27], εξαγοράς Cosmote και OTE[28][29], καταγγελίας για νοθεία κατά τη διάρκεια Συνταγματικής αναθεώρησης[30], ΟΣΕ[31], δολοφονίας 16χρονου από αστυνομικό[32], πακέτου 28δις. Ευρώ στις τράπεζες[33] κ.α. Μέχρι και σήμερα πολλές από τις συγκεκριμένες υποθέσεις δεν έχουν ακόμη διαλευκανθεί, ενώ τα ονόματα δεκάδων πολιτικών συνδέθηκαν σε διάφορες περιπτώσεις.
Περίοδος 2009-2012: Αντιπολίτευση Αντώνη Σαμαρά και συγκυβέρνηση
Το έμβλημα του κόμματος

Στις 29 Νοεμβρίου 2009 ο Αντώνης Σαμαράς εξελέγει Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας διαδέχοντας τον Κωνσταντίνο Καραμανλή.[34]

Τον Μάιο του 2010, μετά την όξυνση της δημοσιονομικής κρίσης της χώρας και τη σύναψη της δανειακής σύμβασης με την τρόικα, ήρθε προς ψήφιση στη Βουλή το νομοσχέδιο με τίτλο "Μέτρα για την εφαρμογή του μηχανισμού στήριξης της ελληνικής οικονομίας από τα κράτη−μέλη της Ζώνης του ευρώ και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ)"[35] (που έγινε γνωστό ως «Μνημόνιο»), το οποίο ο Σαμαράς απέρριψε, επιβάλλοντας γραμμή "κομματικής πειθαρχίας".[36] Μετά την ψηφοφορία η Ντόρα Μπακογιάννη διαγράφηκε από την Νέα Δημοκρατία ύστερα από απόφαση του Αντώνη Σαμαρά, λόγω της επιλογής της να υπερψηφίσει την νομοθετική διάταξη.[37]

Στο επόμενο διάστημα η ΝΔ υπό την ηγεσία του Α. Σαμαρά ακολούθησε αντιπολιτευτική και αντιμνημονιακή τακτική, βασισμένη στο αίτημα επαναδιαπραγμάτευσης του Μνημονίου και της υιοθέτησης νέου μίγματος πολιτικής, προς την κατεύθυνση της λήψης αναπτυξιακών μέτρων και τόνωσης της αγοράς, η οποία όμως χαρακτηρίστηκε από μεγάλη μερίδα πολιτικών αναλυτών και δημοσιογράφων ως αδύνατη και ουτοπική.[38][39]

Η δήλωση, ωστόσο, του συνεργάτη του Αντώνη Σαμαρά, Θ. Βάρδα, ότι αν η ψήφιση του Μνημονίου απαιτούσε την ψήφο της ΝΔ, η ΝΔ θα το ψήφιζε, καθώς σε αντίθετη περίπτωση η χώρα θα χρεοκοπούσε, δημιούργησε ερωτηματικά για τα κριτήρια επιλογής της αντιμνημονιακής πολιτικής.[40] Άλλωστε, ο ίδιος ο αρχηγός της ΝΔ φέρεται να έχει ομολογήσει στον Γάλλο Πρωθυπουργό, Φρανσουά Φιγιόν, ότι η αντιπολιτευτική τακτική του καθορίζεται από την προοπτική της εκλογικής νίκης του,[41][42][43] ενώ και στελέχη της ΝΔ κατά καιρούς ομολογούσαν την ανάγκη εφαρμογής "κάποιου" Μνημονίου, προκειμένου να μη χρεοκοπήσει η χώρα.[44] Παράλληλα, η έντονη απόρριψη του Μνημονίου προκάλεσε αλγεινές εντυπώσεις στα ιδεολογικά συγγενικά προς τη ΝΔ κόμματα της Ευρώπης, ώστε να συζητείται το ενδεχόμενο επιβολής κυρώσεων (ακόμα και διαγραφής της) από το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα.[45][46]

Η συγκεκριμένη τακτική προκάλεσε προβληματισμό σε πολλά στελέχη της ΝΔ για την ταυτότητα του κόμματος. Τον Οκτώβριο του 2010 ο επίτιμος πρόεδρος της Ν.Δ. Κωνσταντίνος Μητσοτάκης χαρακτήρισε λαϊκιστή τον Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος ανταπέδωσε με ανακοινώσεις μέσω του κόμματος.[47] Αξιοσημείωτο, ωστόσο, είναι το γεγονός ότι τον χαρακτηρισμό του λαϊκιστή απέδιδαν στον Σαμαρά πολιτικοί και σχολιαστές από όλο το πολιτικό φάσμα, ακόμα και στελέχη της Νέας Δημοκρατίας (όπως οι Γιάννης Λούλης και Γιώργος Βουλγαράκης).[48][49] Πολλοί αναλυτές παρατηρούν ότι επί της ηγεσίας του στη Νέα Δημοκρατία αλλοιώθηκε η ιδεολογία του κόμματος (ο ριζοσπαστικός φιλελευθερισμός, όπως είχε προσδιορισθεί από τον ιδρυτή της), και ότι ανέπτυσσε ρητορική με δεξιότερες ως ακροδεξιές επιρροές.[50][51] Ο Αντώνης Σαμαράς, ωστόσο, αντιτείνει ότι η ΝΔ κατά το προηγούμενο διάστημα είχε υποστεί "ιδεολογικό αφοπλισμό" και ότι ο ίδιος πολιτεύεται με αρχές και αξίες.[52]

Κρίσιμες στρατηγικά για τη Νέα Δημοκρατία ήταν οι Περιφερειακές και Δημοτικές Εκλογές του 2010, οι πρώτες που διεξήχθησαν στη χώρα μετά την έλευση της Τρόικα, και στις οποίες ο Σαμαράς επιδίωξε να προσδώσει χαρακτήρα αντιμνημονιακού δημοψηφίσματος,[53] χωρίς, ωστόσο, να προκύπτει κάτι τέτοιο από την αποτίμηση του αποτελέσματος.[54][55]

Τον Νοέμβριο του 2011 υπό το βάρος δυσμενών εξελίξεων και τον κίνδυνο χρεοκοπίας της χώρας, ο Αντώνης Σαμαράς για πρώτη φορά από την έναρξη της κρίσης αποδέχθηκε ως αναπόφευκτη τη δανειακή σύμβαση και συμφώνησε στο σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας, εγκαταλείποντας τη μέχρι τότε αντιπολιτευτική τακτική του, προκειμένου να ξεπεραστεί η κρίση.[56]

Κατόπιν ολιγοήμερων διαβουλεύσεων μεταξύ του τότε πρωθυπουργού, Γιώργου Παπανδρέου, του Αντώνη Σαμαρά και του προέδρου του Λα.Ο.Σ., Γιώργου Καρατζαφέρη, υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κάρολο Παπούλια, ο πρώην διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος επί πρωθυπουργίας Σημίτη και πρώην αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ), Λουκάς Παπαδήμος, έλαβε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης και ορκίστηκε πρωθυπουργός.[57] Παρά τη λαϊκή αγανάκτηση και τις διεθνείς πιέσεις για συνεργασία, οι διαπραγματεύσεις πολλές φορές κινδύνευσαν με αποτυχία λόγω της απροθυμίας και των παλινωδιών των αρχηγών των δύο μεγάλων κομμάτων.[58] Τελικά, συμφωνήθηκε η νέα Κυβέρνηση (την οποία ο Σαμαράς χαρακτήριζε ως μεταβατική), αφού εξασφάλιζε τη συνέχιση του δανεισμού της χώρας, με την αποδέσμευση της 6ης δόσης, την επιτυχία της ανταλλαγής των κρατικών ομολόγων (PSI+) και τη χορήγηση του δανείου της συμφωνημένης νέας σύμβασης, να οδηγήσει τη χώρα σε εθνικές εκλογές, στις 19 Φεβρουαρίου 2012. Η διεξαγωγή, τελικά, των εκλογών αναβλήθηκε επ' αόριστον, λόγω των διαπραγματεύσεων του PSI.
Τα νέα γραφεία της Ν.Δ. στην Λεωφόρο Συγγρού.

Παρά τη στήριξη της νέας κυβέρνησης από τη ΝΔ, τόσο με την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης από τους βουλευτές της όσο και με τη συμμετοχή κορυφαίων στελεχών της (όπως οι δύο Αντιπρόεδροι του κόμματος Δήμας και Αβραμόπουλος) σε αυτήν, ο Σαμαράς επέμεινε να αρνείται τον όρο "συγκυβέρνηση".[59] Δεν επέτρεψε τη συμμετοχή βουλευτών της ΝΔ στη νέα κυβέρνηση και υποχρέωσε τον Δημήτρη Αβραμόπουλο να παραιτηθεί από τη βουλευτική του έδρα προκειμένου να αναλάβει το υπουργείο Εθνικής Άμυνας, ώστε ο ίδιος να παραμείνει αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης.[60] Το γεγονός αποτελεί πολιτειακό παράδοξο, καθώς ο ηγέτης της αντιπολίτευσης όχι μόνο προεδρεύει κόμματος που συμμετέχει στην κυβέρνηση, αλλά παρείχε ψήφο εμπιστοσύνης σε αυτήν.[61][62] Η στάση του αυτή απετέλεσε αντικείμενο έντονης κριτικής.[63]

Με την υπαναχώρηση του Σαμαρά ξέσπασε νέα εσωκομματική κρίση στη ΝΔ. Ο βουλευτής Τρικάλων και πρώην υπουργός Σωτήρης Χατζηγάκης διεγράφη τόσο από την ΚΟ της ΝΔ όσο και από μέλος του κόμματος,[64] μετά από δήλωσή του περί ακροδεξιών σταγονιδίων που περιστοιχίζουν τον πρόεδρό του.[65] Τη δήλωση αυτή είχαν προκαλέσει οι αντιδράσεις πολλών στελεχών της ΝΔ (οπαδών της λεγόμενης "σκληρής γραμμής") κατά της στήριξης της νέας κυβέρνησης. Ο βουλευτής της Β' Αθηνών Πάνος Καμμένος δεν παρείχε ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση Παπαδήμου την οποία χαρακτήρισε "χούντα", εναντιούμενος στην κομματική γραμμή, και τελικά διεγράφη μόνο από την ΚΟ και όχι από το κόμμα της ΝΔ.[66] Τις διαγραφές ακολούθησε σφοδρή σύγκρουση μεταξύ της κεντρώας πτέρυγας του κόμματος και των περί τον Σαμαρά στελεχών της "λαϊκής Δεξιάς", με αποκορύφωμα τη σύγκρουση του βουλευτών Κυριάκου Μητσοτάκη[67] και Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη[68] με τον άτυπο σύμβουλο (κατά δήλωσή του "φίλο") του Αντώνη Σαμαρά, Φαήλο Κρανιδιώτη.[69] Η πρώτη αυτή φάση της εσωκομματικής σύγκρουσης έληξε μετά από παρέμβαση του Σαμαρά.[70]
Περίοδος 2012-: Κυβέρνηση Σαμαρά και συγκυβέρνηση

Μετά την ολοκλήρωση του PSI , η χώρα οδηγήθηκε σε εκλογές. Στις πρώτες εκλογές της 6ης Μαΐου 2012 εξασφαλίζει την πρώτη θέση έναντι του ΣΥΡΙΖΑ χωρίς ωστόσο να προκύψει κυβέρνηση. Στις επαναληπτικές εκλογές της 17ης Ιουνίου βρίσκεται ξανά στην πρώτη θέση με 129 βουλευτές και, μαζί με την ΔΗΜΑΡ και το ΠΑΣΟΚ, προκύπτει κυβέρνηση με Πρωθυπουργό τον Αντώνιο Σαμαρά.

Η πρώτη κίνηση ήταν η επέμβαση της ΕΛ.ΑΣ. στην Χαλυβουργία, θέτοντας σε λειτουργία το εργοστάσιο μετά από έναν χρόνο σχεδόν. Η κίνηση αυτή προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις[71] απ'τα κόμματα της Αντιπολίτευσης.

Πέραν της Χαλυβουργίας, στις 4 Αυγούστου ξεκινάει η επιχείρηση «Ξένιος Ζευς»[72] η οποία έχει ως στόχο την απομάκρυνση των λαθρομεταναστών από το κέντρο της Αθήνας, αρχικώς, και έπειτα σε όλα τα μεγάλα αστικά κέντρα. Από τους πρώτους δύο μήνες φάνηκε η ενεργητική δράση του Υπουργού Δημοσίας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη Νικολάου Δένδια. Η επιχείρηση αναγνωρίζεται ως επιτυχημένη.
Νεολαία του κόμματος

    Κύριο λήμμα: Οργάνωση Νέων Νέας Δημοκρατίας

Το λογότυπο της Ο.Ν.ΝΕ.Δ.

Η Οργάνωση Νέων Νέας Δημοκρατίας (ΟΝΝΕΔ) είναι η οργάνωση νεολαίας της Νέας Δημοκρατίας και ιδρύθηκε στις 17 Οκτωβρίου 1974 από νεαρά άτομα προσκείμενα στην Νέα Δημοκρατία.
Φοιτητική παράταξη

    Κύριο λήμμα: Δημοκρατική Ανανεωτική Πρωτοπορία - Νέα Δημοκρατική Φοιτητική Κίνηση

Η Δημοκρατική Ανανεωτική Πρωτοπορία - Νέα Δημοκρατική Φοιτητική Κίνηση (ΔΑΠ-ΝΔΦΚ) είναι η φοιτητική και σπουδαστική πολιτική παράταξη που πρόσκειται ιδεολογικά στη Νέα Δημοκρατία και ιδρύθηκε το 1976.
Θέση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

    Περισσότερες πληροφορίες: Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

Η Νέα Δημοκρατία είναι μέλος του ΕΛΚ - ΕΔ (Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα - Ενωμένοι Δημοκράτες, Αγγλικά: EPP - ED), στο οποίο ο Κώστας Καραμανλής διετέλεσε μέχρι και το 2006 Αντιπρόεδρος.
Αποτελέσματα εκλογών
Tα ποσοστά ψήφων και οι έδρες που έλαβε η Νέα Δημοκρατία στις εκλογικές αναμετρήσεις της περιόδου 1974-2012. Η ασυμφωνία μείωσης ποσοστού αλλά αύξησης εδρών μεταξύ 2009 και 2012 οφείλεται στον εκλογικό νόμο και το μπόνους εδρών που προβλέπει για το πρώτο κόμμα.
Έτος     Αρχηγός κόμματος     Αριθμός ψήφων     Ποσοστό ψήφων     Έδρες στην Βουλή     Θέση στην Βουλή
1974     Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής     2.669.133     54,37%     220     Κυβέρνηση
1977     Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής     2.146.365     41,84%     172     Κυβέρνηση
1981     Γεώργιος Ράλλης     2.034.496     35,86%     115     Αξιωματική αντιπολίτευση
1985     Κωνσταντίνος Μητσοτάκης     2.599.681     40,85%     126     Αξιωματική αντιπολίτευση
1989 Ι     Κωνσταντίνος Μητσοτάκης     2.887.488     44,3%     145     Κυβέρνηση Συνεργασίας με τον Συνασπισμό της Αριστεράς και της Προόδου (ΚΚΕ-ΕΑΡ)
1989 ΙΙ     Κωνσταντίνος Μητσοτάκης     3.093.479     46,2%     148     Οικουμενική Κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΣΥΝ
1990     Κωνσταντίνος Μητσοτάκης     3.088.137     46,9%     150     Κυβέρνηση
1993     Κωνσταντίνος Μητσοτάκης     2.711.241     39,3%     111     Αξιωματική αντιπολίτευση
1996     Μιλτιάδης Έβερτ     2.584.765     38,12%     108     Αξιωματική αντιπολίτευση
2000     Κωνσταντίνος Α. Καραμανλής     2.935.196     42,74%     125     Αξιωματική αντιπολίτευση
2004     Κωνσταντίνος Α. Καραμανλής     3.359.058     45,36%     165     Κυβέρνηση
2007     Κωνσταντίνος Α. Καραμανλής     2.995.421     41,84%     152     Κυβέρνηση
2009     Κωνσταντίνος Α. Καραμανλής     2.295.967     33,48%     91     Αξιωματική αντιπολίτευση / συμμετοχή στην κυβέρνηση συνεργασίας(από 11/11/2011) Κυβέρνηση Λουκά Παπαδήμου 2011
2012 Ι     Αντώνης Σαμαράς     1.192.054     18,85%     108[73]     πρώτο κόμμα, αποτυχία σχηματισμού κυβέρνησης
2012 ΙΙ     Αντώνης Σαμαράς     1.824.342     29,66%     129     Κυβέρνηση Συνεργασίας με ΠΑΣΟΚ και Δημοκρατική Αριστερά
Βιβλιογραφία

    Αλεξάκης, Ε., Η ελληνική δεξιά: Δομή & Ιδεολογία της Νέας Δημοκρατίας 1974-1993, εκδ. Α.Ν.Σάκκουλας, 2001

Κατηγορία:

    Νέα Δημοκρατία