Οι Α(υτο)νόητες Εκλογές
Οι Α(υτο)νόητες Εκλογές
Το τελευταίο χρόνο έχει γίνει πολύ της μόδας, στους πολιτικούς και τηλεοπτικούς κύκλους η χρησιμοποίηση της λέξης «αυτονόητο». Παρακολουθώντας οποιαδήποτε εκπομπή στην τηλεόραση, που περιλαμβάνει και κάποιους διαλόγους, είναι σχεδόν αδύνατο να μην πέσει κανείς πάνω σ’ αυτή τη λέξη. Ακόμη και στις μεσημεριάτικες κουτσομπολίστικες εκπομπές, το «αυτονόητο» δίνει και παίρνει. Αυτονόητο το ένα, αυτονόητο το άλλο, αν και πολλές φορές η χρήση της λέξης δεν ταιριάζει και με το νόημα που θέλει να δώσει αυτός που μιλάει. Στα δελτία των ειδήσεων ιδίως, όταν υπάρχουν και πολιτικοί προσκεκλημένοι το «αυτονόητο» έχει την τιμητική του. Από τότε που ο Γιώργος Παπανδρέου εξήγγειλε τη «επανάσταση του αυτονόητου», οι Έλληνες μοιάζουν σαν να ανακάλυψαν μια καινούργια λέξη που πιθανόν τους κάνει ιδιαίτερη εντύπωση Κι προφανώς νομίζουν ότι αναβαθμίζει τον τρόπο της ομιλίας του. Είναι λοιπόν αυτονόητο το να σας πως το πόσο μ’ έχει κουράσει να ακούω αυτή τη λέξη και πόσο εκνευρίζομαι όταν την ακούω έστω κι αν χρησιμοποιείται σωστά. Έτσι είναι. Οτιδήποτε παραγίνεται στο τέλος μας φέρνει μια αίσθηση κορεσμού και στο τέλος επιθυμία αντίθεσης.
Μια άλλη φράση που επαναλαμβάνεται συχνά-πυκνά αυτόν τον καιρό, είναι η φράση «στις Δημοκρατίες δεν υπάρχουν αδιέξοδα». Με αυτό υπονοούν ότι αν το Πασόκ δεν αντέξει το πολιτικό κόστος που επιφέρουν οι πολιτικές αποφάσεις του, στο τέλος αργά ή γρήγορα θα αναγκαστεί να καταφύγει ε εκλογές, οπότε και το πρόβλημα θα λυθεί. Και πραγματικά εξετάζοντας όσο πιο αντικειμενικά γίνεται τις περιστάσεις, θα έπρεπε να πούμε, ότι το Πασόκ έχει ελάχιστες πιθανότητες να φτάσει μέχρι το όριο των εκλογών το 2013. Πολύ περισσότερο το πιθανότερο είναι να μην μπορέσει να ξεπεράσει το όριο του φετινού φθινόπωρου και φαίνεται μάλλον αδύνατον να ξεπεράσει τον χειμώνα. Έχοντας μείνει μόλις με 154 βουλευτές και έχοντας σειρά δύσκολων μέτρων να πάρει, θα είναι μάλλον αδύνατον να ξεπεράσει τους πολλούς σκοπέλους που θα αντιμετωπίσει το επόμενο διάστημα.
Εκείνο που δεν καταλαβαίνω είναι το πιο πρόβλημα θα λύσουν οι εκλογές. Το πιθανότερο είναι να δημιουργήσουν ακόμη περισσότερα. Το πιθανότερο είναι κανένα κόμμα να μην κατακτήσει τη αυτοδυναμία, οπότε τα προβλήματα που θα παρουσιαστούν θα είναι μάλλον τραγικά σε συνδυασμό με την οικονομική κρίση. Παρά τα πολλά και διάφορα που λέγονται και στη Βουλή και στα κανάλια και γράφονται στις εφημερίδες, οι Ελλάδα έχει μόνο δυο επιλογές που και οι δυο μοιάζουν αδιέξοδες. Η μία είναι ακολουθήσει την διέξοδο του δεύτερου Μνημονίου, που δίνει μεν κάποιον χρόνο, αλλά μάλλον πολύ δύσκολα θα μπορέσει να την ακολουθήσει η ελληνική κοινωνία. Η δεύτερη είναι να απορρίψει το δεύτερο Μνημόνιο και να πάει κατ’ ευθείαν σε μια ανεξέλεγκτη χρεοκοπία, τα αποτελέσματα της οποίας κανείς δεν μπορεί να υπολογίσει, ούτε και το πιθανό χάος που μπορεί να εξαπλωθεί στην ελληνική κοινωνία και κανείς δεν μπορεί να υπολογίσει την τελική του κατάληξη. Στην Δημοκρατία μεν δεν υπάρχουν αδιέξοδα, από στενή πολιτική άποψη, αλλά δυστυχώς στην οικονομία υπάρχουν όχι μόνο αδιέξοδα, αλλά και καταστροφές, που μπορεί να τα πάρουν όλα σβάρνα.
Θα ήταν πιο ευκολοχώνευτες οι περικοπές των μισθών, αν τις πρότεινε ο Σαμαράς αντί για τον Παπανδρέου, ή αν τις πρότειναν και οι δυο μαζί; Ή μήπως θα μας φαίνονταν πιο ευχάριστες οι έκτακτες εισφορές αν συμφωνούσε και ο Τσίπρας. Έτσι κι αλλιώς τον τελευταίο χρόνο, ο ομφάλιος λώρος που συνέδεε το πολιτικό σύστημα με την ελληνική κοινωνία, δεν υπάρχει πια. Άλλα τα προβλήματα των μεν άλλα των δε. Το κόμματα του πολιτικού συστήματος νοιάζονται πρώτα απ’ όλα για την πολιτική τους επιβίωση, ενώ η ελληνική κοινωνία για την οικονομική της επιβίωση. Είναι δυο παράλληλοι κόσμοι με ελάχιστα σημεία επαφής πια. Γι αυτό και οι εκλογές δεν πρόκειται ν’ αλλάξουν τίποτα, πέρα από μια πιθανή ανακατανομή των κομματικών ποσοστών, αλλά αυτό δεν πρόκειται να λύσει κανένα αδιέξοδο.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου