Οι ειδήσεις τον Αύγουστο

 
ΑστυνΟμικΟί μεταμφιεσμένοι σε δημοσιογράφους έπιασαν έναν συνταξιούχο ­ μικρό το κακό! Διότι είναι απλώς θέμα χρόνου πότε οι συνταξιούχοι μεταμφιεσμένοι σε αστυνομικούς θα αρχίσουν να πιάνουν δημοσιογράφους! Σας διαβεβαιώ, αποκλείεται να τη γλιτώσουμε! Και δεν χρησιμοποιώ το πρώτο πληθυντικό για λόγους ευγενείας: τη στιγμή του ξύλου καμία διάκριση δεν θα ισχύει... Ούτε ποιος είσαι ούτε πού δουλεύεις ούτε τι έχεις κάνει. Δημοσιογράφος; Αρπα τις! Είναι πλέον θέμα χρόνου! Και ασφαλώς όχι μόνο θέμα των δημοσιογράφων... Κακώς ο υπουργός Τύπου ισχυρίζεται ότι «το θέμα της δεοντολογίας των δημοσιογράφων είναι θέμα των ίδιων των δημοσιογράφων». Διότι εδώ δεν πρόκειται περί δεοντολογίας αλλά περί αλητείαςΩ και για την πάταξη της αλητείας είναι αρμόδιο το σύνολο της κοινωνίας, όχι οι δημοσιογράφοι από μόνοι τους.
Υστερα το θέμα δεν είναι στιγμιαίο αλλά διαρκές. Διάβαζα τη δήλωση κάποιου από αυτούς που διευθύνουν δελτία ειδήσεων. Ελεγε λοιπόν ότι το κανάλι του ειδικά «προσέγγισε το θέμα της περιπέτειας του δυστυχούς συνταξιούχου με ανθρωπιά και έδειξε ιδιαίτερη ευαισθησία και προσοχή, όπως πάντα σε τέτοιου είδους κοινωνικά θέματα». Οπως πάντα... Δεν είναι ότι τα κάνουν όπως τα κάνουν, έχουν και ήσυχη τη συνείδησή τους, πιστεύουν ότι σωστά τα έκαναν.
Καθένας έχει δικαίωμα να είναι καλός ή κακός δημοσιογράφος, κίτρινος ή έγκυρος, σοβαρός ή καραγκιόζης, καλλιεργημένος ή αμόρφωτος. Η επαγγελματική αξία του αποτιμάται στην ελεύθερη αγορά, άρα δεν μας πέφτει λόγος. Μπορούμε, αν δεν μας αρέσει, να μην τον διαβάζουμε, να μην τον βλέπουμε ή να μην τον ακούμε. Αυτός όμως δεν μπορεί να μην έχει μια στοιχειώδη αντίληψη για τη δουλειά που παράγει, να μην έχει επίγνωση του προϊόντος του. Κακό; Κακό, αλλά να ξέρει ότι είναι κακό και γιατί είναι κακό. Αν χάσουμε αυτό το μέτρο, αυτή την επίγνωση, τότε δεν υπάρχει περιθώριο συζήτησης. Και δεν υπάρχει καμία διάκριση.
Γι' αυτό, καλοί και κακοί δημοσιογράφοι κινδυνεύουμε να φάμε το ξύλο όλοι μαζί. Σε αυτή την περίπτωση δεν λυπάμαι τους καλούς. Αυτοί ας πρόσεχαν και ας μην έμπλεκαν! Λυπάμαι όμως τους άλλους: αυτούς που θα τρώνε το ξύλο και δεν θα καταλαβαίνουν γιατί. Διότι μην έχετε καμία ψευδαίσθηση: σήμερα στις τηλεοράσεις, στα ραδιόφωνα, στα περιοδικά υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος νεαρών (κυρίως...) παιδιών που πιστεύουν εντίμως ότι αυτό που κάνουν είναι δημοσιογραφία και ότι μόνο αυτό που κάνουν μπορεί να είναι δημοσιογραφία.
Δεν έχουν ποτέ διαβάσει μια εφημερίδα της προκοπής, δεν έχουν δει μια τηλεόραση της προκοπής, δεν έχουν ξεφυλλίσει ένα περιοδικό της προκοπής... Κοιτούν απλώς τον ανταγωνισμό του απέναντι καναλιού, που κατά κανόνα είναι το ίδιο και χειρότερο. Δεν ξέρουν πώς να είναι καλοί. Θέλουν απλώς να είναι καλύτεροι από τον άθλιο διπλανό τους. Το χειρότερο δεν είναι η αθλιότητα: το χειρότερο είναι η μη επίγνωση της αθλιότητας.
«Δεν υπάρχουν ειδήσεις τον Αύγουστο» είχε ευφυώς συνοψίσει ο Ουμπέρτο Εκο. Ολα αυτά τα παιδιά, ένα είδος περιοδεύοντος διακαναλικού θιάσου με κάμερες και καλώδια, διατρέχουν αμέριμνοι και ανυποψίαστοι μια δική τους επικαιρότητα. Από το Ωνάσειο στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ και από τους σεισμόπληκτους στους συνταξιούχους, από τη Βάσια στην Τζούλια και από τον Βαγιωνή στη Μαργέτη, καταδικασμένοι στη πιο σκληρή δουλειά που μόνο δημοσιογραφία δεν είναι: να κατασκευάζουν ειδήσεις, ακόμη και τον Αύγουστο... Ετσι γίνεται είδηση ο καύσωνας που δεν ήλθε, η πυρκαϊά που δεν άναψε, ο Μάκης που δεν εξελέγη, το έγκλημα που δεν το πρόλαβαν, ο αυτόχειρας που δεν αυτοκτόνησε και ο απειλών που δεν εξετέλεσε την απειλή του. Ολα γίνονται είδηση όχι επειδή υπάρχουν ειδήσεις τον Αύγουστο, αλλά επειδή τον Αύγουστο εξακολουθεί να υπάρχει τηλεόραση.
Και επειδή η ελληνική τηλεόραση δεν τόλμησε ακόμη να επεκτείνει και στο δελτίο ειδήσεων τη μεγάλη προγραμματική επιτυχία της: τις επαναλήψεις... Ακριβώς όπως το καλοκαίρι όπου δεν υπάρχουν σίριαλ παίζουν τους «Απαράδεκτους», τις «Τρεις Χάριτες» και τον υδραυλικό, θα μπορούσαν να παίζουν και να ξαναπαίζουν τα δελτία ειδήσεων με τον Δουρή, τους σατανιστές ή τις κασέτες Δοξιάδη. Γιατί να φτιάχνεις ειδήσεις από την αρχή όταν έχεις έτοιμες ειδησάρες, παιγμένες μεν αλλά με δοκιμασμένη επιτυχία;
Ορισμένοι θα ισχυριστούν ότι αυτός είναι ο δρόμος της ευκολίας. Αλλο γούστο έχει να παίζεις ξανά Βαγιωνή ή Μιμίκο και άλλο να στήνεις κοτζάμ αφοπλισμό και σύλληψη συνταξιούχου. Ενδεχομένως! Αν όμως πρόκειται διά των επαναλήψεων να γλιτώσουμε το ξύλο, ίσως αξίζει το τίμημα... Εκτός και αν αυτό ακριβώς προσδοκούν: ξέρετε τι τηλεθέαση θα χτυπήσει ξυλοδαρμός δημοσιογράφων σε απευθείας μετάδοση;