Δύο απίστευτες ιστορίες Αφγανών λαθρομεταναστών συναντήσαμε στη Λέσβο.

13χρονος συνάντησε τυχαία τον αδελφό του, μετά από 2 χρόνια στα χιονισμένα βουνά του Ιράν και ήρθαν μαζί στην Ελλάδα. Ενας 35χρονος σύγχρονος Δικαιόπολης: "Bαρέθηκα να πολεμώ ..." είπε ένας υπολοχαγός του Αφγανικού στρατού και έφυγε Οταν τις 4 Σεπτεμβρίου δημοσιεύαμε την έρευνα για το Αφγανιστάν και τους λαθρομετανάστες δεν μας περνούσε από το μυαλό ότι 6 μέρες αργότερα και μετά το τρομοκρατικό χτύπημα στην Αμερική η χώρα αυτή θα βρισκόταν στο διεθνές προσκήνιο. Είχαμε εντοπίσει την ραγδαία άνοδο του ποσοστού των Αφγανών λαθρομεταναστών επί του συνόλου των λαθρομεταναστών που έρχονται στην Ελλάδα, γεγονός που μας οδήγησε να αναρωτηθούμε τι πραγματικά συμβαίνει σε αυτή την μακρινή χώρα. Στην έρευνά μας συναντήσαμε δυσκολίες. Αλλά ήμασταν και τυχεροί. Οι μαρτυρίες για τα μονοπάτια που χρησιμοποιούν οι δουλέμποροι αποδεικνύονται πέρα για πέρα αληθινές. Ο τρόπος που χειρίζεται τους λαθρομετανάστες κάθε κράτος, ο ρόλος των "ανύπαρκτων" διωκτικών αρχών, το δράμα ενός λαού που αναζητεί το όνειρο. Ολα αυτά παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά στο διαδίκτυο από τους aegeantimes.gr και αναδημοσιεύτηκαν από εφημερίδες και περιοδικά. Βλέπετε ήταν το πιο επίκαιρο θέμα των ημερών. Αφγανιστάν, Μασούντ, μουλάς Ομάρ, Παστούν, Χαζαρά Ταλιμπάν, όλες αυτές οι λέξεις που πριν τις 11 Σεπτεμβρίου παρέμεναν άγνωστες για την συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων. Τώρα όλοι έμαθαν! Αυτό που ξεχάστηκε ίσως είναι το δράμα του Αφγανικού λαού που από ότι φαίνεται τώρα θα είναι μεγαλύτερο. Αυτό το δράμα αποφασίσαμε να σας υπενθυμίσουμε. Γιατί δεν είναι όλοι οι Αφγανοί Ταλεμπάν. Ισα-ίσα! Οι περισσότεροι ούτε καν θέλουν να τον θυμούνται. Ετσι ξεκινήσαμε μαζί με τον δημοσιογράφο της "Ελευθεροτυπίας" Στρατή Μπαλάσκα, και με τη βοήθεια του αστυνομικού διευθυντή Λέσβου κ. Ανδρικόπουλου, συναντήσαμε τους 60 Αφγανούς λαθρομετανάστες στις εγκαταστάσεις των Παιδικών Κατασκηνώσεων του ΠΙΚΠΑ. Ηταν χαρούμενοι γιατί έφευγαν για το Λαύριο. Μιλήσαμε με όλους. Για μια ακόμη φορά επιβεβαίωσαν ότι η έρευνα αποτελεί μια πραγματικότητα. Χαρακτηριστικές είναι δύο περιπτώσεις Αφγανών που θα μείνουν για πολλά χρόνια χαραγμένες στη μνήμη μας. Η πρώτη, ενός 13χρονου που περπάτησε με τα πόδια όλο το Ιράν και συνάντησε τυχαία σε ένα στρατόπαιδο τον μεγαλύτερο αδερφό του. Η δεύτερη, είναι η περίπτωση ενός Αφγανού Πολέμαρχου, ο οποίος δήλωσε χαρακτηριστικά : "Bαρέθηκα να πολεμώ!" Ο δημοσιογράφος Στρατής Μπαλάσκας, γράφει σήμερα Πέμπτη δύο άρθρα στην "Ελευθεροτυπία", τα οποία αξίζει να τα διαβάσετε και σας τα παραθέτουμε αυτούσια παρακάτω: Xαμίντ: O 13χρονος Αφγανός Σύνταξη: Στρατής Μπαλάσκας Όλος ετούτος ο αχός που ξεπήδησε εκείνη την Τρίτη, πριν 15 μέρες, από τα συντρίμμια των δίδυμων πύργων στο Μανχάταν και του Αμερικανικού Πενταγώνου έχει πρόσωπο. Το πρόσωπο ενός 13χρονου παιδιού στα χρώματα της γειτονιάς εκεί αναμεταξύ Περσίας και Ινδίας. Με δυο καφετιά σκιστά μάτια που είδαν βήμα βήμα όλο το δρόμο, από τα καφετιά βράχια στην πατρίδα του κάπου στα περίχωρα της Αφγανικής Καμπούλ ως το γαλάζιο της θάλασσας του Αιγαίου. Τα ίδια μάτια που λάμπουν αλλιώτικα όταν βλέπουν εικόνες από την μακρινή χαμένη πατρίδα, στην τηλεόραση. - «Στεναχωριέσαι;» τον ρωτάς. - «Δε θέλω άλλο πόλεμο» σου λεει στη γλώσσα του. Ο μεταφραστής σου, ένας νοσοκόμος από το νοσοκομείο της Καμπούλ, φυγάς κι αυτός λεει με τα φτωχά του Αγγλικά τα λόγια του μικρού: «Όχι άλλο πόλεμο…». Και προσθέτει: «Όλοι μας εδώ στον καταυλισμό το ίδιο λέμε. Δε θέλουμε άλλο πόλεμο. Κουραστήκαμε…» Καταυλισμός Αφγανών προσφύγων στη Μυτιλήνη. Οι πάλαι ποτέ κατασκηνώσεις του ΠΙΚΠΑ που «επιστρατεύτηκαν» γιατί κάθε μέρα, μήνες τώρα από τα απέναντι Τουρκικά παράλια η θάλασσα φέρνει, ξεβράζει καραβιές φυγάδων. Στη συντριπτική τους πλειοψηφία Αφγανοί, όλοι τους σχεδόν της διωκόμενης από τους Ταλιμπάν φυλής των Χαζαρά. Ανάμεσα τους κι και το 13χρονο παιδί του πολέμου, ο Χαμίτ. Οι γονείς του αντικαθεστωτικοί, ο πατέρας του φωτορεπόρτερ κι η μάνα του υφάντρα χαλιών, χάθηκαν πριν δυο χρόνια, κάπου στην Περσία μαζί με τα άλλα του πέντε αδέλφια και τις τρεις αδελφές του, όταν η Καμπούλ κατελήφθη από τους Ταλιμπάν. «Το σχολείο του χωριού μου κάηκε, λεει ο Χαμίτ, προτού ακόμα πάω εγώ σχολείο. Ότι γράμματα έμαθα τα έμαθα από κάποιους μορφωμένους που ερχόταν στο σπίτι». Στην πραγματικότητα ο Χαμίτ δεν ξέρει να διαβάζει τίποτα άλλο πάρεξ λίγες λέξεις. Και τις επιγραφές των πόλεων που συνάντησε στο μακρύ του οδοιπορικό. Από την Τεχεράνη στα Περσο - τουρκικά σύνορα κι ύστερα δρόμος πολύς στα χιονισμένα βουνά ανάμεσα σε νάρκες και στρατιώτες. Κάπου εκεί συναντήθηκε και με τον χαμένο του αδερφό, τον Γουαχίτ. Από άλλη αφετηρία αυτός είχε πάρει το δρόμο για τη Δύση. «Ένα μέρος να ζήσουμε σαν άνθρωποι» είναι το μόνο που θέλει ο Χαμίτ. Για ετούτο το «Άγιο» μέρος κλείστηκε σαν ζώο με δεκάδες άλλους σε ένα δωμάτιο στο Ζεϊτίν Μπουρνού της Κωνσταντινούπολης. Ώσπου ήρθε η ώρα και με ένα πούλμαν ταξίδεψε στο Άϊβατσικ, απέναντι από τη Μυτιλήνη. Στην αναζήτηση ετούτου του μέρους, ένα βράδυ φορτώθηκε αυτός, ο αδελφός του και άλλου δυο πατριώτες τους και πέρασαν κωπηλατώντας στη Λέσβο. Δεν είχε ξαναπεράσει θάλασσα. Πρώτη φορά την άγγιζε «τεράστια και περίεργη» εκείνο το σκοτεινό βράδυ μέσα σε μια σάπια βάρκα που τον ταξίδευε σε αυτό που ονόμαζε «ελευθερία». Αλλά και ελπίζει ο Χαμίτ. «Μια μέρα τα πράγματα να πάνε καλά και να επιστρέψει στην πατρίδα του. Να ξαναδεί τους γονείς του και τα αδέλφια του». Α ναι… «Και να γίνει …Αστυνομικός»! «Θέλω να γίνω Αστυνομικός» λεει με επιμονή ο Χαμίτ. «Αστυνομικός του δίκαιου». Τι είναι τώρα δίκαιο για τον Χαμίτ; Δεν είναι δίκαιος ο Μπιν Λάντεν γιατί βοηθά τους Ταλιμπάν. Δεν είναι δίκαιοι οι Ταλιμπάν γιατί έκαψαν το σχολείο του. Δεν είναι δίκαιος ο πόλεμος γιατί τον έστειλε μακριά από τα βουνά της πατρίδας του. - «Είναι δίκαιοι οι Αμερικάνοι αν βομβαρδίσουν την πατρίδα σου;» ρωτάς; - «Όχι, όχι» απαντά. Για τον 13χρονο, το δίκαιο είναι συνώνυμο της ειρήνης. «Θέλω μόνο ειρήνη» λεει. «Ειρήνη σε όλο τον κόσμο. Μόνο στην ειρήνη πιστεύω». Κι είναι πολύ μικρός ο Χαμίτ για να πιστεύει κάπου αλλού... O Ορμπάν σαν ... σύγχρονος Δικαιόπολης: "Bαρέθηκα να πολεμώ..." Ξερακιανός, με βλέμμα από αυτά που ετούτες τις μέρες πλημμυρίζουν τις τηλεοπτικές οθόνες όλου του κόσμου. Από το Σαρίβ, μια πόλη του βορρά κατάγεται, «η πατρίδα μου είναι το Αφγανιστάν» λεει, ετούτου το διαφορετικό από τους άλλους φυγάδες είναι το ότι είναι υπολοχαγός - ποιανού Στρατού δεν κατάλαβες - με γαλόνια κερδισμένα στα πεδία των μαχών. Εκεί όπου πολέμησε. Επί 25 τώρα χρόνια! Ο ίδιος είναι 35 χρονών, όλοι οι άλλοι Αφγανοί του καταυλισμού των φυγάδων στη Μυτιλήνη τον σέβονται, δηλώνει περήφανος γιατί στις μάχες που πήρε μέρος διοικούσε 100 άνδρες. Έτσι λεει δυνατά... Ορμπάν τον λένε… Μα εσύ τον φωνάζεις Δικαιόπολη. Ο υπολοχαγός Ορμπάν πολεμά από 10 χρονών παιδί. Με τους Μουτζαχεντίν, με τους Τατζίκ, με ποιους ήταν, ποιους άφηνε και ποιους έβρισκε δεν πολυκαταλαβαίνεις. Θυμάσαι ακούγοντας τον, την ιστορία που έλεγε πριν χρόνια ο μακαρίτης ο Αζίζ Νεσίν για κάποιον αγρότη φτωχοδιάβολο στα Σερβο - βουλγάρικα σύνορα που άλλαζε στρατό όποτε το χωριό του καταλαμβάνονταν από τον …«αντίπαλο». Ώσπου μια μέρα δεν πρόλαβε να αλλάξει τη στρατιωτική στολή που φόραγε και τον σκότωσε ο «εχθρός»! Παντρεμένος ήταν κάποτε ο Ορμπάν, είχε και ένα γιο και μια μάνα κι έναν πατέρα κι έναν αδελφό. Όταν το χωριό του το πήραν και το έκαψαν οι Ταλιμπάν όλοι τους έφυγαν στα βουνά. Ζουν ή πέθαναν δεν ξέρει. Τους έχασε… «Κουράστηκα να πολεμώ 25 χρόνια…» λεει σιγανά ο περήφανος πολέμαρχος. Τα παράτησε όλα, όπλα, γαλόνια και μάχες. Υπέγραψε ειρήνη προσωπικά ο ίδιος με την Ιστορία κι ως σύγχρονος Δικαιόπολης έβγαλε τη γλώσσα στο Θεό Άρη και στους «Αχαρνείς» του τόπου του και τράβηξε κατά τη Δύση. «Να ζήσω θέλω μόνο», λεει χαμηλόφωνα. «Να ζήσω σαν άνθρωπος…»

[Συντάκτης:Γιώργος Γ. Αδαλής [27.09.01 - 09:12]]  [Πηγή:aegeantimes.gr]