Αναμνήσεις

Αναμνήσεις

Η διαβίωση σ' ένα τόπο δημιουργεί βιώματα στον καθένα, αναμνήσεις που με κάθε ευκαιρία και πολλές φορές συνειρμικά ανακαλούνται στη μνήμη. Η ανάκληση αυτή μας γεμίζει νοσταλγία και αφήνει μια πικρή γεύση για τα χρόνια που πέρασαν ανεπιστρεπτί, για τα πρόσωπα που έφυγαν και που δεν θα τα ξαναδούμε...
Τα παιδικά μου χρόνια και μέχρι την ηλικία των 8 χρόνων τα έζησα στο χωριό. Οι μνήμες είναι πολλές. Ανέμελα χρόνια, παρόλο που οι συνθήκες τότε δεν ήταν και οι καλύτερες…

September

Mo	Tu	We	Th	Fr	Sa	Su
				1	2	3
4	5	6	7	8	9	10
11	12	13	14	15	16	17
18	19	20	21	22	23	24
25	26	27	28	29	30

7: 15: 23: 29:

23 Σεπτεμβρη 1972

Η 266η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό Hμερολόγιο ξημερωνε. Υπολείπονται 99 ημέρες για το τελους και τουτου του ετους...

Η φθινοπωρινή ισημερία, είναι σημερα στις 23 Σεπτεμβρίου. Κατά σύμπτωση, σημερα είναι και η πανσέληνος. Ο καιρός, ηταν καθαρός.

Είναι η 1η ημέρα του φθινοπώρου. Οι «καυτές» ημέρες του καλοκαιριού φαντάζουν μακριά, και κάθε ημέρα είναι πιό σύντομη από την τελευταία. Τα δέντρα θα αλλάξουν σύντομα τα λαμπερά χρώματα τους και είναι καιρός να σκεφτόμαστε ζεστές σοκολάτες και να φοράμε πιο ζεστά ρούχα πλέον τα πρωϊνά!

Ο ένατος μήνας του έτους, που εχει 30 ημέρες και είναι ο πρώτος μήνας του φθινοπώρου εφτανε σιγα σιγα στο τελος του. Το όνομά του το οφείλει στο λατινικό αριθμητικό septum (= επτά) και ήταν ο έβδομος μήνας του ρωμαϊκού ημερολογίου. Ονομαζόταν και  «χρονογράφος», γιατί επικρατούσε η πίστη ότι κατά τον μήνα αυτό ο χάρος «γράφει» εκείνους που πρόκειται να πεθάνουν κατά τη διάρκεια του χρόνου...

Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος
Μουσική: Γιάννης Σπανός
Πρώτη εκτέλεση: Βίκυ Μοσχολιού


Κίτρινο φως στην μακρινή τη συνοικία
Μες στην βροχή κάποιοι εργάτες προχωρούν
Λάσπη πετούν τα βιαστικά λεωφορεία
και στον σταθμό δυο μετανάστες καρτερούν

Ξύπνησ' η πόλη, τα γιαπιά και το λιμάνι
Πήρε το κάρο και ξεκίνησε ο Θωμάς
Βοήθα Χριστέ της γειτονιάς το φτωχομάνι
Βοήθα Χριστέ να γίνει κάτι και για μας

Άνθρωποι βιαστικοί, με απλανές βλέμμα, μονίμως εκνευρισμένοι και μυγιάγγιχτοι, αγέλαστοι και βλοσυροί κινούνται στους δρόμους...

Δίπλα τους τρέχοντας σχεδόν κινούνται μαθητές και νέοι που ευτυχώς σπάνε την μονοτονία με την ανεμελιά και τις φωνές τους... Είναι ίσως η τελευταία πράξη αντίστασης σ’ ένα καταθλιπτικό τοπίο με γκρίζα πρόσωπα.

Η εικόνα παντού η ίδια,: προβλήματα, γκρίνια, μιζέρια, ανεκπλήρωτα όνειρα, απογοήτευση και απαισιοδοξία... Μόνιμη επωδός ολωνών είναι η αναζήτηση της ευτυχίας, η αναζήτηση και η εύρεση των αυτονόητων: φιλία, ελεύθερος χρόνος, κοινωνικές σχέσεις, ποιότητα ζωής.

Ακόμα κι όταν ο χρόνος υπάρχει, ξοδεύεται άσκοπα σε ανούσια πράγματα, σε κουτσομπολιά και ανακύκλωση αναμασημένων γεγονότων.

Ενα καταπληκτικό πρωινο, σημερα, με τα συνεφα να εχουν καλύψει τα τρηγυρο βουνα απο πολύ χαμηλά...

Τα ποταμια των ανθρωπον απο τα τριγηρο χορια κινήθηκαν και ενοθηκαν στην πλατεια εκει που αργοτερα θα εφτανε και το αστικο λεοφοιο απο την πολη... παραδηπλα υπαρχει και ενα καφενεδακι... που η καθημερινη θαμώνες του ειναι αγροτες... στρατιωτες και αξιωματικοι του συνοριακου φυλακιου και το κυριοτερο εδεσμα ηταν καφες και ενα ποτιρι κονιακ η φερνετ για τον ανδρικο πλιθησμο, και κανενα λικερι η πορτοκαλαδα για καμια γυναικα η κανενα παιδακι που σπανια επισκεπτοταν το καφενεδακι... στης Μπαραγκες

Με την ψυχι στο στομα ρουφαγαν καφε και φερνετ ... και αιντε... εμπρος για της δουλιες του σινετερισμου.

Οπος προηπα ειναι Σεπτεμβρης.. και τορα αυτο τον καιρο οι εργασιες στο συνετερισμο ηταν διαφορες οπος:ο Τρύγος.. που ευτανε στο τελος του. Όργωμα χωραφιών, για αν σπείρουν πρώιμα δημητριακά (σιτάρι, κριθάρι, σίκαλη), ή διάφορα όσπρια (φακή, κουκιά, μπιζέλια κ.λ.π.) Φύτεμα αειθαλών δέντρων & φραουλών. Σπέρνουν ραδίκια, σπανάκια, αντίδια, μαρούλια, μαϊντανό, ραπανάκια, λάχανα & κουνουπίδια. Συνεχίζεται το μάζεμα του καπνού. Απολυμαίνουν τα κοτέτσια.
Πάχυνση βοδιών & χοίρων...

Πολη γρηγορα το καφενεδακι αδιαζε, για να γεμιση και παλη λιγο μετα της τρις το μεσιμερη...

Εδω όλοι οι άνθρωποι τρέχουν για να προσφέρουν καλύτερες υπηρεσίες στον συνάνθρωπό τους, να τον κάνουν περισσότερο ευτυχισμένο, όπως μας υπόσχονται και απο το κομμα... (ποιο κομμα...? ενταξη ληγω ηπομονη θα το διαβασετε ποιο κατο...)

Για μενα απο εδω που βρισκομε... τα παντα ειναι μια τεράστια «κρεατομηχανή που συνθλίβει και πολτοποιεί αδιακρίτως τους ανθρώπους» αντιμετωπίζοντάς τους ως απρόσωπους αριθμούς που αθροιζόμενοι ή πολλαπλασιαζόμενοι συμβάλουν στην επίτευξη του στόχου της υλικής ευμάρειας.
Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος
Μουσική: Γιάννης Σπανός
Πρώτη εκτέλεση: Σταμάτης Κόκοτας


Με κυνηγούν, με κυνηγούν κάθε βραδυά
της γειτονιάς, της γειτονιάς σου τα παιδιά
με κοροϊδεύουν τα παιδιά
σαν τρέχω στην ανηφοριά
να σου χαρίσω μια φτωχή καρδιά
κι όταν στην πόρτα σου μιλώ
τα σκαλοπάτια σου φιλώ
εσύ φωνάζεις "διώξ'τε τον τρελό"

Θα την αντέξω του τρελού τη ρετσινιά
μα πώς ν'αντέξω την δική σου απονιά
πες μου δυο λόγια να σωθώ
προτού στ'αλήθεια τρελαθώ
δωσ' μου το χέρι για να κρατηθώ
Κι όταν στην πόρτα σου μιλώ
τα σκαλοπάτια σου φιλώ
μη μου φωνάζεις "διώξ'τε τον τρελό"!