The U.S. has exceeded $20 trillion in national debt — the nation was a cool $20.7 trillion in the red as
of Tuesday — and the issue is being thrust back into the spotlight with
the director of national intelligence calling it “unsustainable” and a risk to security.
But
if history shows anything, it’s that both parties share responsibility
for boosting the debt. Fighting wars, big tax cuts and economic stimulus
packages have all added to the burden over the years.
Here, we’ll take a look at some key moments in the debt’s trajectory until now, and also where it is going.
In August 1981, with the
U.S. at the beginning of a recession, President Ronald Reagan signed
major tax cuts into law. While Reagan’s supporters credit the cuts in
tax rates with juicing the stock market and the U.S. economy, the
downside was obvious: less money flowing into the government’s coffers. A
U.S. Treasury paper shows the 1981 act reduced federal revenue by an
average of $118 billion a year (in today’s dollars) during the first
four years.
President George W. Bush
also signed tax-cut packages into law in 2001 and 2003.
Individual-income tax rates were cut, as were taxes on capital gains and
dividends. This table shows where the Bush tax cuts fall in size
compared to other major bills. President Barack Obama extended the cuts
for two years in 2010, and made most of them permanent in 2012. Kathy
Ruffing, a consultant to the Center on Budget and Policy Priorities, has
estimated that the cuts originally enacted during the Bush years would
account for $5 trillion of debt outstanding through fiscal 2017. That
includes interest.
X
See Also
Ryan Talks Tax Overhaul: 'Let's Just Start Over'
The U.S. spent heavily on
the wars in Afghanistan — which the U.S. invaded after the Sept. 11,
2001 terrorist attacks — and Iraq. According to consultant Kathy
Ruffing, the two wars account for about $2 trillion of the debt,
including interest.
The year-and-a-half long
Great Recession began in December 2007, brought on by the collapse of
the U.S. housing market. The downturn spanned the Bush and Obama
presidencies, and heralded the ballooning of budget deficits as the
government responded with huge bank bailout and stimulus programs. In
fiscal years 2009-2012, deficits exceeded $1 trillion.
With the U.S. still reeling
from the Great Recession, President Barack Obama signed the American
Recovery and Reinvestment Act in February 2009. In addition to tax cuts,
Obama’s stimulus bill spent billions of dollars on unemployment
benefits and infrastructure projects. Obama said the plan would be “a
major milestone on our road to recovery,” but Republicans trashed the
measure as a waste of government money. Originally scored at $787
billion, the Congressional Budget Office in 2015 put its price tag
higher, at $836 billion. Including interest payments, it added $1
trillion to the debt through fiscal 2016, according to the Committee for
a Responsible Federal Budget.
CBO
The debt is projected to
keep growing as the U.S. spends more on programs for its aging
population. Last spring, the Congressional Budget Office estimated that
if current laws remain the same — that is, if President Donald Trump and
the Republican Congress were to do nothing — debt held by the public
would rise to 150% of the total economy in 2047 from 77%.
Trump’s
latest budget proposal, released Monday, would result in deficits of
$7.1 trillion over the next decade, if passed by Congress. Lawmakers
won’t adopt Trump’s budget wholesale, however, and it’s best seen as a
“messaging document,” as Office of Management and Budget Director Mick
Mulvaney called it at a hearing Tuesday. Read:Trump’s budget forecasts a doubling of deficits.
The
tax cuts signed into law by the president in December, meanwhile, will
add about $1.5 trillion to deficits over 10 years. And the government
plans to continue hefty spending on the military and domestic programs. A
two-year, bipartisan agreement Trump signed last week boosted spending
by $300 billion. Also read:Congress votes to approve 2-year budget deal and end government shutdown.
Κίνδυνος νοθείας του αποτελέσματος H Aθήνα ανησυχεί για τον τρόπο διεξαγωγής των εκλογών της 28ης Ιουνίου στην Αλβανία, ανησυχία που δεν έκρυψε η υπουργός Εξωτερικών Ντόρα Μπακογιάννη κατά την πρόσφατη επίσκεψή της στα Τίρανα ως προεδρεύουσα του ΟΑΣΕ. Επειδή όμως τις ανησυχίες της Αθήνας μοιράζονται και άλλες κυβερνήσεις η κ. Μπακογιάννη έθεσε ανοικτά το θέμα διεξαγωγής δίκαιων και ελεύθερων εκλογών στους εκπροσώπους των περισσότερων κομμάτων που εκπροσωπούνται στη Βουλή είτε εντός του κυβερνητικού συνασπισμού ο οποίος αριθμεί οκτώ κόμματα - με επικεφαλής το Δημοκρατικό Κόμμα υπό τον Σαλί Μπερίσα (φωτογραφία), είτε στην αντιπολίτευση που εκπροσωπείται στη Βουλή από πέντε κόμματα με επικεφαλής το Σοσιαλιστικό υπό τον Εντι Ράμα, ο οποίος είναι και δήμαρχος Τιράνων. Πιο συγκεκριμένα η κ. Μπακογιάννη ζήτησε να υπάρξει ξεκαθάρισμα μέσω της ηλεκτρονικής καταγραφής των διπλοεγγεγραμμένων, να εφοδιαστούν εγκαίρως όλοι οι ψηφοφόροι –κυρίως αυτοί που δεν διαθέτουν διαβατήρια–...
Εισαγωγή Το χρονικό του «Σκοπιανού»: To «Σκοπιανό», το πιο πρόσφατο στάδιο του «Μακεδονικού», ως πρόβλημα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής προέκυψε από τη διάλυση της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας, στις αρχές της δεκαετίας του '90. To «Σκοπιανό», το πιο πρόσφατο στάδιο του «Μακεδονικού», ως πρόβλημα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής προέκυψε από τη διάλυση της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας, στις αρχές της δεκαετίας του '90. Σε μια περίοδο που η Ελλάδα ομφαλοσκοπούσε ( Ειδικό Δικαστήριο κλπ), η Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας εκδήλωνε τη βούλησή της να αποσχιστεί από τη Γιουγκοσλαβία. Με το όνομα Δημοκρατία της Μακεδονίας, με σύμβολο το αστέρι της Βεργίνας και με αλυτρωτικές «κορώνες», αναζήτησε τη δική της ταυτότητα και μια θέση στη διεθνή κοινότητα ως ανεξάρτητο κράτος. Το «Σκοπιανό» είχε εισβάλει δυναμικό στο ελλαδικό προσκήνιο. Στις 14 Φεβρουαρίου του 1992, ένα πολυπληθές και γεμάτο παλμό συλλαλητήριο στη Θεσσαλονίκη σηματοδότησε την ενασχόληση της κοι...
Τώρα που η πατρίδα μας δέθηκε με τις αλυσίδες του Δ.Ν.Τ ., προκειμένου να μπορεί να δανείζεται, ώστε με νέα δανεικά να ξεπληρώνει τα προηγούμενα δάνειά της, οφείλουμε να αναρωτηθούμε, κατ΄ αρχήν το εξής: Σε ποιους χρωστάμε; Την απάντηση μπορεί ο καθένας να τη διαβάσει σε άρθρο [1] της διαδικτυακής οικονομικής εφημερίδας Euro 2 day . Αντιγράφουμε: «Οι γαλλικές, οι ελβετικές και οι γερμανικές τράπεζες είναι οι μεγαλύτεροι πιστωτές για τον ελληνικό δανεισμό, σύμφωνα με τα στοιχεία της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών.» Χρωστάμε, δηλαδή, στο γαλλικό ή το γερμανικό κράτος; Η απάντηση είναι όχι. Χρωστάμε στις γαλλικές και τις γερμανικές ΤΡΑΠΕΖΕΣ. Το επόμενο ερώτημα, κοινής λογικής, που πρέπει να θέσουμε στον εαυτό μας είναι το εξής: Πώς είναι δυνατόν ένα κράτος, όπως η Ελλάδα, το οποίο αποτελείται από 11.000.000 ανθρώπους, οι οποίοι εργάζονται και παράγουν, άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο, να χρωστάει σε τράπεζες, δηλαδή σε επιχειρήσεις, που ο συνολικός αριθμός εργαζομ...
CBO
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου