«Η Ρωμιοσύνη εν να χαθή, όντας ο κόσμος λείψη».

                       

Τις τελευταίες μέρες το κύμα αγάπης και αλληλεγγύης προς τα αδέλφια μας στην Ελλάδα μας παραπέμπει πολύ πίσω, στα χρόνια του ξεριζωμού και της προσφυγιάς του 1974, αλλά ακόμη και πολύ πιο πίσω, στα χρόνια της...
κατοχής του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.

Εποχές τις οποίες κάποιοι έζησαν και βίωσαν και κάποιοι γνώρισαν και διδάχτηκαν μέσα από ιστορικά συγγράμματα.

Εποχές πανομοιότυπες, εποχές του εξευτελισμού της φτώχειας και της δυστυχίας, της εξαθλίωσης και της ταπείνωσης αλλά και εποχές με τις ίδιες εκρήξεις, αλληλεγγύης, εθνικής αγάπης και ανθρωπιάς, με διαφορετικούς όμως πρωταγωνιστές για κάθε εποχή.

Δυστυχώς παρόμοιες εποχές βιώνει και σήμερα ο Ελληνισμός, όχι λόγω πολέμων αλλά και πάλι από τους ίδιους εξωγενείς παράγοντες υπό άλλη μορφή και μανδύα. Οι σκηνές που καταγράφονται σήμερα και τα όσα βιώνει ο ελληνικός λαός, μας πληγώνουν και μας πονάνε.

Όμως, μας πεισμώνουν και μας ατσαλώνουν να αντέξουμε όσα δεινά και να περάσουμε. Ο Ελληνισμός πάντα στις δύσκολες ώρες γίνεται ένα και αυτό αποδεικνύεται και σήμερα.

Ο κυπριακός Ελληνισμός, νιώθοντας το μαρτύριο του αδελφού ελληνικού λαού, έρχεται αρωγός στην προσπάθεια να βρει τα πατήματα και στηρίγματά του, για να ορθοποδήσει και να βρει και πάλι την υπερηφάνεια του.

Τα όσα διαδραματίζονται και καταγράφονται τις τελευταίες μέρες εδώ στο νησί μας μόνο ελπίδα μπορούν να μας γεμίζουν, ελπίδα η οποία μεταφέρεται και στους δυσπραγούντες αδελφούς μας, οι οποίοι περνούν τη χειρότερη και δυσκολότερη ίσως δοκιμασία της νεότερης ιστορίας της Ελλάδας. Ίσως να νιώθουν αυτές τις δύσκολες ώρες που ζουν, αποξενωμένοι και εγκαταλελειμμένοι χωρίς κανένα στήριγμα.

Όμως να είναι σίγουροι ότι εμείς εδώ στη μικρή μας Κύπρο δεν τους ξεχνάμε, δεν τους λησμονάμε, τους αγαπάμε και τους συμπονάμε. Όταν πονάνε, πονάμε και εμείς, γιατί όταν εμείς πονάμε, πονάνε και αυτοί. Το μήνυμα που ο Ελληνισμός της Κύπρου στέλνει είναι μήνυμα αγάπης και συμπαράστασης, έστω με τα ολίγα που μπορούμε να τους προσφέρουμε.

Βοηθώντας την Ελλάδα, βοηθάμε τους εαυτούς μας, γιατί στις δύσκολές μας ώρες μόνο αυτοί μας σκέφτονται και μας συμπαραστέκονται, είμαστε συγκοινωνούντα δοχεία, είμαστε μια οικογένεια, ένα Έθνος, μια πατρίδα. Η Κύπρος πάντα ξεχειλίζει από αγάπη για την Ελλάδα όσο και εάν κάποιοι, ελάχιστοι επιχειρούν να την υπονομεύσουν.

Είναι η μοίρα του Ελληνισμού να περνά πάντα από σκληρές δοκιμασίες για να φτάσει στην ξαστεριά. Και θα φτάσει και πάλι στην ξαστεριά, γιατί του Έλληνα ο τράχηλος ζυγό δεν υπομένει.

Ο Θεός λες και βάλθηκε να δοκιμάζει τις αντοχές και την πίστη αυτού του Έθνους. Η μακραίωνη και χιλιόχρονη ιστορία του ελληνισμού αυτό διδάσκει. Φαίνεται ότι ο δημιουργός αυτού του κόσμου επέλεξε τον Ελληνισμό για να παραδειγματίζει τα υπόλοιπα έθνη. Όσα δεινά και ταλαιπωρίες και εάν υποστεί δεν πρόκειται να λυγίσει και πάντα θα βρίσκει τρόπους να επιβιώνει.

«Η Ρωμιοσύνη εν φυλή συνότζιαιρη του κόσμου, κανένας δεν εβρέθηκεν για να την-ι-ξηλείψη, κανένας, γιατί σιέπει την που τα 'ψη ο Θεός μου. Η Ρωμιοσύνη εν να χαθή, όντας ο κόσμος λείψη!»

Μέσα από τους στίχους αυτούς, του εθνικού μας ποιητή Βασίλη Μιχαηλίδη, αποτυπώνεται η πίστη και η θέληση αυτού του λαού, αυτού του Έθνους για να επιβιώσει.

alithia.com.cy