ΣΟΝΕΤΟ XVI

Τζον Μίλτον ΣΟΝΕΤΟ XVI

                                                                     John Milton
                                                                                                                                                 (1608-1674)

              ΣΟΝΕΤΟ XVI

Σαν συλλογιέμαι πώς το φως μου έχει ξοδευτεί

πριν τις μισές μου μέρες στον πλατή ετούτο κόσμο το σκοτεινιασμένο,

κι εκείνο το ένα το ταλέντο που είναι θάνατος να είναι κρυμμένο

         μένει σε μένα άχρηστο, κι ας κλίνει η ψυχή μου απ’ όλα πιό πολύ        

να υπηρετήσει το Δημιουργό, και την ειλικρινή

αφήγησή μου να προσφέρει, μήπως Εκείνος μ’ επιπλήξει καθώς πίσω θα πηγαίνω――

         Απαιτεί ημερήσιο μόχθο ο Θεός όταν το φώς έχει αρνηθεί κι είναι χαμένο,

         θερμά ρωτώ. Μα η Υπομονή, για να αποφευχθεί

η γκρίνια, αμέσως μου απαντά: Απ’ τη δουλειά του

    ή απ’ τα δώρα του ανθρώπου δεν έχει ανάγκη ο Θεός ―κάλιστα τον υπηρετούν

         εκείνοι που μειλίχια το ζυγό του υπομένουν.

Βασιλική είν’ η θέση Του. Χιλιάδες σπεύδουνε στο πρόσταγμά Του     

                                      και διασχίζουν γη και ωκεανό δίχως ν’ αναπαυθούν,

                           μα και εκείνοι επίσης Τον υπηρετούν που στέκουν κι αναμένουν.

                      

                                                            ❦❦❦

                                                   Στμ: Η μετάφραση αυτή έχει δημοσιευτεί (πριν χρόνια) στο Περιοδικό "Γραφή"