Αναστάσιος Νταλίπης

Αναστάσιος Δημητρίου Νταλίπης
Γέννηση	1895 Γάβρος Καστοριάς, Οθωμανική Αυτοκρατορία ( από το 1912 Ελλάδα )
Θάνατος	15 Ιουλίου 1949 Αθήνα, Ελλάδα
Εθνικότητα	Ελληνική
Ιδιότητα	Στρατιωτικός / Τοπογράφος Μηχανικός / Πολιτικός
Σύζυγος	Δήμητρα Ν. Κύρτσου
Τέκνα	3

Ο Αναστάσιος Νταλίπης (1895 - 1949) ήταν Έλληνας πολιτικός και στρατιωτικός. Εξελέγη επί σειρά ετών βουλευτής και διατέλεσε Γενικός Διοικητής Δυτικής Μακεδονίας κατά την περίοδο 1946 - 1947.

Πίνακας περιεχομένων

• 1 Βιογραφικά στοιχεία
  • 1.1 Παιδικά χρόνια
  • 1.2 Στρατιωτική καριέρα
  • 1.3 Πολιτική καριέρα
• 2 Παραπομπές

Βιογραφικά στοιχεία

Παιδικά χρόνια

Ο Αναστάσιος Νταλίπης γεννήθηκε το 1895^[1] στο χωριό Γάβρο της επαρχίας Κορεστείων του νομού Καστοριάς. Ήταν δευτερότοκος γιος του οπλαρχηγού του Μακεδονικού αγώνα Δημήτρη Νταλίπη^[2], που έδρασε στην περιοχή των Κορεστείων και έπεσε μαχόμενος εναντίον των Βουλγάρων κομιτατζήδων και του οθωμανικού στρατού στις 19 Νοεμβρίου του 1906 στη θέση ράχη Ασβού των Κορεστείων στον δρόμο προς τις Πρέσπες.^[3]
Μετά τον θάνατο του πατέρα τους, ο ανήλικος Τάσος Νταλίπης καθώς και τα αδέλφια του εγκατέλειψαν την Καστοριά όπου βρίσκονταν^[4] και κατέφυγαν στην ελεύθερη Ελλάδα, υπό τον φόβο των Βουλγάρων κομιτατζήδων^[5].

Στρατιωτική καριέρα

Το 1912, παρουσιάζοντας ψεύτικα πιστοποιητικά λόγω του νεαρού της ηλικίας του, κατετάγη εθελοντής στον ελληνικό στρατό και έλαβε μέρος στη μάχη του Μπιζανίου. Το 1917 εξήλθε της σχολής των Ευελπίδων με τον βαθμό του ανθυπολοχαγού. Πολέμησε στη Μικρασιατική εκστρατεία όπου και τιμήθηκε με το χρυσό αριστείο ανδρείας. Στη ίδια εκστρατεία σκοτώθηκε πολεμώντας ο, επίσης ανθυπολοχαγός, αδελφός του Αθανάσιος ( γεν. 1897 ) την 11η Ιουνίου 1921^[6]. Το 1923 αποχώρησε από τις τάξεις του στρατού και φοίτησε στο Μετσόβιο ενώ στη συνέχεια εργάστηκε ως τοπογράφος μηχανικός σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας. Παράλληλα, κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1920 διετέλεσε πρόεδρος του Συλλόγου Δυτικομακεδόνων Αθηνών^[7].

Πολιτική καριέρα

Αναμίχτηκε στην πολιτική και εξελέγη βουλευτής της περιφέρειας Καστοριάς - Φλώρινας κατά τις εκλογές του 1932, του 1935 και του 1936. Παράλληλα, υπήρξε μέλος της ακραίας εθνικιστικής και αντισημιτικής οργάνωσης «Εθνική Ένωσις Ελλάς» ( γνωστή και με τα αρχικά Ε. Ε. Ε. ) η οποία έχοντας ως έδρα τη Θεσσαλονίκη δραστηριοποιείτο κυρίως στη Βόρεια Ελλάδα. Ο Νταλίπης συμμετείχε ενεργά σε διάφορες εκδηλώσεις της Ε.Ε.Ε.^[8] ενώ έλαβε μέρος το 1933 στην πορεία που πραγματοποίησε η οργάνωση στην Αθήνα, κατά τα πρότυπα της αντίστοιχης πορείας του Μουσολίνι στη Ρώμη, με την ιδιότητα του αρχηγού φάλαγγας^[9].
Το 1939 ανακλήθηκε στο στράτευμα και πολέμησε στην πρώτη γραμμή του αλβανικού μετώπου, ως υποδιοικητής και διοικητής του 33ου Συντάγματος Πεζικού, όπου και τραυματίστηκε στη θέση Μπούμπεσι (Ύψωμα 717). Τιμήθηκε για δεύτερη φορά με το χρυσό αριστείο ανδρείας. Στη συνέχεια πολέμησε στη Κρήτη και με την τελευταία αγγλική νηοπομπή (29 Μαΐου 1941) κατέφυγε στην Αίγυπτο όπου και εντάχθηκε στις ελληνικές δυνάμεις της Μέσης Ανατολής. Γύρισε στην Ελλάδα το 1944 και αποστρατεύτηκε με τον βαθμό του συνταγματάρχη^[10].
Το 1946 εξελέγη για τέταρτη φορά βουλευτής Καστοριάς - Φλώρινας. Διετέλεσε υφυπουργός-γενικός διοικητής Δυτικής Μακεδονίας (1946-1947) κατά τα χρόνια του εμφυλίου πολέμου (υφυπουργός Γενικός Διοικητής Δυτικής Μακεδονίας στις κυβερνήσεις Τσαλδάρη, τον Απρίλιο του 1946 και τον Οκτώβριο του ίδιου έτους καθώς και στην κυβέρνηση Μαξίμου το 1947).
Το 1946, ως Γενικός Διοικητής Δυτικής Μακεδονίας προσπάθησε να τονώσει με διάφορες ενέργειες το ηθικό και το εθνικό φρόνημα του ντόπιου πληθυσμού^[11] ενώ ταυτόχρονα καυτηρίαζε τη δράση εντός των συνόρων Σλαβομακεδόνων ανταρτών που είχαν ως ορμητήριο την Γιουγκοσλαβία και εκδήλωναν αυτονομιστικές τάσεις^[12]. Παράλληλα υπήρξε ο πρώτος Έλληνας πολιτικός που με άρθρο του στην εφημερίδα Ελληνικόν Αίμα κατήγγειλε τον Τίτο και την Γιουγκοσλαβία για την άμεση ανάμιξη της γειτονικής χώρας στον ελληνικό εμφύλιο πόλεμο με απώτερο σκοπό την απόσπαση εδαφών του ελληνικού τμήματος της Μακεδονίας. Τότε ο Τίτο διαμαρτυρήθηκε στον ΟΗΕ, ανακάλεσε τον πρεσβευτή του στην Ελλάδα, ο δε Αναστάσιος Νταλίπης υπέβαλε την παραίτηση του^[13] για να διευκολύνει την ελληνική κυβέρνηση. Η παραίτησή του Νταλίπη δεν έγινε δεκτή και ακολούθως η χώρα προσέφυγε στον ΟΗΕ εναντίον της Γιουγκοσλαβίας.^{[14][15][16][17]}
Κατά τον Απρίλιο του 1947^[18], με την ιδιότητα του βουλευτή ,ταξίδεψε με δικά του έξοδα στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και στον Καναδά, όπου με ομιλίες στις ελληνικές κοινότητες προσπάθησε να αντικρούσει τα επιχειρήματα της βουλγαρικής και σλαβομακεδονικής προπαγάνδας, οι οποίες από εκείνη την εποχή βρίσκονταν σε έξαρση στις ανωτέρω χώρες. Αποτέλεσμα του ταξιδιού αυτού υπήρξε και η ένωση όλων των μακεδονικών σωματείων υπό την σκέπη της Παμμακεδονικής.^[19][20]
Ο Αναστάσιος Νταλίπης, μετά από μία εγχείρηση, απεβίωσε στην Αθήνα στις 15 Ιουλίου του 1949 ^[21][22] ενώ την ίδια ημέρα στην Βουλή, τηρήθηκε ενός λεπτού σιγή προς τιμήν του^[23].
Ήταν παντρεμένος με την Δήμητρα Ν. Κύρτσου, με την οποία απέκτησε τρία παιδιά, ένα αγόρι και δύο δίδυμα κορίτσια.

Παραπομπές

1. Jump up ↑ Βουλή των Ελλήνων - Διεύθυνσις Διοικητικού - Τμήμα Μητρώου Βουλευτών, Μητρώον Γερουσιαστών και Βουλευτών, Εν Αθήναις, εκ του Εθνικού Τυπογραφείου, 1977, σελ 68.
2. Jump up ↑ Γ. Χ. Μόδη, Μακεδονικός Αγών και Μακεδόνες αρχηγοί, β' έκδοση, Θεσσαλονίκη 2007, σελ 186.
3. Jump up ↑ Γ.Μόδη, Μακεδονικός Αγών και η νεώτερη Μακεδονική Ιστορία, σελ 284.
4. Jump up ↑ Γ. Χ. Μόδη, Μακεδονικός Αγών και Μακεδόνες αρχηγοί, β' έκδοση, Θεσσαλονίκη 2007, σελ 194.
5. Jump up ↑ Αθηνά Τζινίκου-Κακούρη, Η Μακεδόνισσα στο θρύλο και την ιστορία, σελ 179-182.
6. Jump up ↑ Μεγάλη Στρατιωτική και Ναυτική Εγκυκλοπαιδεία, Έκδοσις Μεγάλης Στρατιωτικής και Ναυτικής Εγκυκλοπαιδείας, Αθήναι 1929, τόμος πέμπτος, σελ 83.
7. Jump up ↑ Εφημερίδα Μακεδονία, 28 Φεβρουαρίου 1928.
8. Jump up ↑ Όπως π. χ. στα εγκαίνια των νέων γραφείων της οργάνωσης στο Ξινό Νερό Φλώρινας ( βλ. Εφημερίδα Μακεδονία, 18 Ιουλίου 1932 )
9. Jump up ↑ Ιάκωβος Περ. Χονδροματίδης, Η Μαύρη Σκιά στην Ελλάδα, Στρατιωτική Ιστορία, σελ 16.
10. Jump up ↑ Γ. Χ. Μόδη, Μακεδονικός Αγών και Μακεδόνες αρχηγοί, β' έκδοση, Θεσσαλονίκη 2007, σελ 186.
11. Jump up ↑ Μια τέτοια ενέργεια ήταν η θέσπιση Δυτικομακεδονικών Αγώνων στη μνήμη του Παύλου Μελά ( βλ. Εφημερίδα Εμπρός, 15 Σεπτεμβρίου 1946 ).
12. Jump up ↑ Εφημερίδα Εμπρός, 23 Ιουλίου 1946
13. Jump up ↑ Εφημερίδα Εμπρός, 23 Ιουνίου 1946
14. Jump up ↑ Εφημερίδα Ελληνικόν Αίμα-1946
15. Jump up ↑ Εφημερίδα Cambera Times-Αυστραλία-1946
16. Jump up ↑ εφημερίδα Ελληνικόν Αίμα,30 Ιουλίου 1947
17. Jump up ↑ Εφημερίδα Εθνικός Κήρυξ, 21 Φεβρουαρίου 1965.
18. Jump up ↑ Εμπρός, 2 Απριλίου 1947
19. Jump up ↑ Εφημερίδα Ελληνικός Αστήρ,Σικάγου Η.Π.Α., 6 Ιουνίου 1947,Φύλλο 1258
20. Jump up ↑ Εφημερίδα The Evening Citizen-Ottawa Καναδά, 9 Μαϊου 1947
21. Jump up ↑ Νεώτερο Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό <ΗΛΙΟΥ>Τόμος 14
22. Jump up ↑ Υπουργείο Στρατιωτικών-Γενικό Επιτελείο Στρατού
23. Jump up ↑ Εμπρός, 16 Ιουλίου 1949

Κατηγορίες:

• Γεννήσεις το 1895
• Θάνατοι το 1949
• Έλληνες υφυπουργοί Εσωτερικών
• Βουλευτές Καστοριάς
• Βαλκανικοί πόλεμοι
• Καστοριανοί
• Έλληνες αξιωματικοί του Στρατού Ξηράς
• Έλληνες τοπογράφοι
• Απόφοιτοι Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου
• Έλληνες υφυπουργοί Γενικοί Διοικητές Δυτικής Μακεδονίας