Ω γλυκιά μου, σκιά του ονείρου μου κρυφή
Ω γλυκιά μου, σκιά του ονείρου μου κρυφή, με μάτια που λάμπουν σαν ήλιος στη βροχή, σε κράτησα στην καρδιά, μυστικό βαθύ, μα ο γάμος χάθηκε, από λάθος μου βαρύ. Τα χέρια σου, που ποτέ δεν έσφιξα στην αγκαλιά, τα μαλλιά σου, απαλά, σαν αέρας της αυγής χαϊδεύει, σ’ αγάπησα σιωπηλά, με πόνο κρυφό, μα η μοίρα μας χώρισε, σε δρόμους μακρινούς, σκληρό. Κάθε νύχτα σε ζωγραφίζω στο φεγγάρι, με λόγια που ποτέ δεν τόλμησα να πω, ήσουν ο έρωτας που έσβησε στο πέρασμα καιρού, κι εγώ, δυστυχής, το λάθος μου κλαίω. Ω γυναίκα μου που δεν έγινες ποτέ, η ψυχή μου σε κρατά, σε μνήμη αιώνια δεμένη, σ’ αγαπώ ακόμα, κρυφά, μες στην καρδιά μου σφιχτά, ένα τραγούδι αγάπης, που η μοίρα σκόρπισε στη σιωπή.